Κωνσταντίνος Ποζιάδης

Η χώρα οδηγείται στη χρεοκοπία και οι υπεύθυνοι πολιτικοί αρχηγοί των δύο κομμάτων εξουσίας με την ανεύθυνη συμπεριφορά τους όχι μόνον δεν βάζουν πλάτη για να σταματήσει η κατρακύλα, αλλά προσφέρουν και νέες αφορμές για λοιδορία και χλευασμό της πατρίδος.

Τα σπίτια μας καίγονται κι εμείς ομφαλοσκοπούμε. Τρέμω στη σκέψη ότι, με τον ανεύθυνο τρόπο που αντιμετωπίζομε τον έσχατο κίνδυνο που απειλεί το λαό και τον τόπο, θα αναγκασθούμε πολύ σύντομα να πούμε το : Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. Μόνο που στον Άδη δεν υπάρχει μετάνοια!

Είναι κρίμα κι άδικο επειδή, ενώ ο προνοητικός Προμηθέας-ευφυής επινόηση των προγόνων μας- σε κρίσιμες ώρες της πατρίδος εγκαίρως προειδοποιεί, ηγεσία και λαό, για το επερχόμενο κακό, εμείς, αφρόνως ενεργούντες, παραδιδόμαστε στα πάθη μας ακολουθώντας το παράδειγμα του Επιμηθέα-ευφυής επινόηση κι αυτή των προγόνων μας- και οδηγούμαστε, με τις πράξεις και τις παραλείψεις μας, στον αναπόφευκτο όλεθρο.

Τελικά και αν είναι αληθές το :< Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία>, τότε δε χάθηκαν όλα με το φιάσκο της χθεσινής μέρας. Οι αποφάσεις της σημερινής μέρας, της 10ης Νοεμβρίου 2011, μπορεί να ανοίξουν το δρόμο για τη μετάβαση στην εποχή της συνεργασίας, της συναντίληψης και της συνευθύνης, αρετές τις οποίες οφείλομε εφεξής να επιδιώκομε, αν όντως επιθυμούμε να επιβιώσομε μέσα στο αβέβαιο διεθνές περιβάλλον που είμαστε υποχρεωμένοι να πορευτούμε.

Είθε!!!

Κώστας Ποζιάδης, Πειραιάς 10 Νοεμβρίου 2011, ώρα 8.11

  Όλοι όσοι διαθέτουν κοινό νου αντιλαμβάνονται ότι η χώρα μας βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ενόψει αυτού του έσχατου κινδύνου οι κύριοι Παπανδρέου και Σαμαράς συμφώνησαν, κατ΄αρχήν, στο σχηματισμό μεταβατικής Κυβέρνησης Εθνικής Ανάγκης με στόχο να αποτρέψει τον άμεσο κίνδυνο που απειλεί την πατρίδα, να εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της χώρας που απορρέουν από τις συμφωνίες μας με τους εταίρους μας, να κυβερνήσει με σύνεση κατά το μεταβατικό διάστημα και να οδηγήσει με ασφάλεια σε πρόωρες εκλογές, σε εύλογο χρόνο, για να μιλήσει ο κυρίαρχος λαός.

Τώρα. Μπορεί < η αρχή να είναι το ήμισυ του παντός>αλλά εκείνοι που κάνουν αυτή την αρχή οφείλουν να είναι προετοιμασμένοι και αποφασισμένοι να προχωρήσουν στα επόμενα αναγκαία βήματα, όσο δύσκολα και επώδυνα κι αν είναι αυτά, είτε είναι πεπεισμένοι για την ορθότητα του όλου εγχειρήματος είτε είναι αναγκασμένοι να υποταχθούν  στο αναπόφευκτον του πράγματος. Συνεπώς, αν τα παραπάνω ισχύουν σε κάθε περίπτωση, πολύ περισσότερο επιβάλλονται, χωρίς όρους και προυποθέσεις, στη δραματική συγκυρία που περνά ο τόπος. Γι΄αυτό και προκαλεί αλγεινή εντύπωση ο τρόπος με τον οποίον, κυρίως οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, αντιμετωπίζουν το όλο εγχείρημα της σωτηρίας της πατρίδος. Μέρες τώρα, όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, ως αδέκαστοι και εντελώς< αθώοι> του αίματος της πατρίδος που αιμορραγεί εισαγγελείς κατακεραυνώνουν τον κ. Παπανδρέου για τα λάθη και τις παραλείψεις του ιδίου και της κυβέρνησής του ωσάν να είναι ώρα απόδοσης ευθυνών και όχι ώρα ανάληψης ευθυνών και λήψης δύσκολων και επώδυνων αποφάσεων. Υπόσχονται τελικά να βάλλουν πλάτη για τη σωτηρία της πατρίδος, αλλά χωρίς πολιτικό κόστος. Θέλουν δηλαδή και <την πίτα ακέραια και το σκύλο χορτάτο>. Με τη στάση τους αυτή κινδυνεύουν να χάσουν μοναδική ευκαιρία να φανούν και άξιοι της πατρίδος και ωφελημένοι πολιτικά διότι, αν πετύχει το <αναπόφευκτο>πείραμα της συνεργασίας στην παρούσα δυσκολότατη κατάσταση που περνά η χώρα, θα διαπιστωθεί στην πράξη ότι η συνεργασία είναι δυνατή και, αν στις προσεχείς πρόωρες εθνικές εκλογές πάρουν την εντολή να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας θα υποχρεωθούν εκ των πραγμάτων να στηριχθούν στη συνεργασία και άλλων για να φέρουν σε αίσιο πέρας το εξόχως δύσκολο έργο που θα επωμισθούν.

Όσο για την πλευρά του Πασοκ πλήρωσε ήδη και θα πληρώσει ακόμη μεγαλύτερο πολιτικό κόστος αν δεν κάνει τώρα τις σωστές επιλογές κι αν δεν στηρίξει, χωρίς όρους και προυποθέσεις την κυβέρνηση που ελπίζομε να συγκροτηθεί εντός της ημέρας.

Οι καιροί < Ου μενετοί> για τους πάντες!

Κώστας Ποζιάδης

Πειραιάς 9 Νοεμβρίου 2011, ώρα 16:59΄

Αν η αρχή είναι < το ήμισυ του παντός>τότε, η κατ΄αρχήν συμφωνία της 6ης Νοεμβρίου 2011 μεταξύ του πρωθυπουργού της χώρας και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που πραγματοποιήθηκε μέσα σε συνθήκες ακραίας πόλωσης, υπήρξε όντως ένα ελπιδοφόρο πρώτο βήμα, προκειμένου να μπει φρένο στην αναπόφευκτη πορεία της πατρίδος μας προς τον όλεθρο. Όμως τα δύσκολα είναι μπροστά μας και η ευθύνη όλων μας, να μην αφήσομε την τελευταία ευκαιρία που μας δίδεται να σώσομε τον τόπο μας και να σωθούμε κι εμείς οι ίδιοι, είναι μεγάλη, επιτακτική και μη μεταβιβάσιμη. Οφείλομε εδώ και τώρα όλοι μας, από τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας μέχρι τον πιο απλό πολίτη, καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του, να πράξομε το χρέος μας που οι δύσκολες περιστάσεις επιβάλλουν.

Και επειδή κανένας δεν μπορεί να μας σώσει ενάντια στη θέλησή μας, πρέπει να το βάλομε καλά στο μυαλό μας πως εδώ που, απερίσκεπτα, αφήσαμε να φτάσουν τα πράγματα δεν ύπάρχει πια καλή και εύκολη λύση, αλλά μία και μόνη και είναι < η μη χειρότερη>. Επομένως, πρώτο μέλημα  όλων των παραγόντων των δύο μεγάλων κομμάτων θα πρέπει να είναι τα επόμενα αναγκαία βήματα, προκειμένου να ολοκληρωθεί  η αναληφθείσα από τους δύο αρχηγούς πρωτοβουλία συνεννόησης με σκοπό τη συγκρότηση και στήριξη της καλύτερης δυνατής Κυβέρνησης, την οποία χρειάζεται ο τόπος τούτη την ώρα της έσχατης ανάγκης. Ασφαλώς και θα υπάρξει πολιτικό κόστος και για τις δύο πλευρές. Η κυβέρνηση το πλήρωσε ήδη ακριβά και- δυστυχώς- το πληρώνει ακριβά και ο τόπος- διότι, ενώ είχε την υποχρέωση να συγκροτήσει κυβέρνηση < Εθνικής Ανάγκης> τον Οκτώβριο του 2009, όπως εγκαίρως και με αδιάσειστα επιχειρήματα, πλην ματαίως, υπέδειξε ο Μίμης Ανδρουλάκης, είχε την απρονοησία να αναλάβει  μόνη της να σηκώσει το ασήκωτο φορτίο της σωτηρίας της πατρίδος, ένα φορτίο για τη δημιουργία του οποίου φέρομε όλοι οι Έλληνες διαχρονικά ευθύνη, άλλος μεγαλύτερη και άλλος μικρότερη και οπωσδήποτε κανένας μας δεν είναι αθώος. Η αξιωματική αντιπολίτευση με τη σειρά της υποχρεούται να πληρώσει το μερίδιο που της αναλογεί διότι εδώ και δύο χρόνια επιρρίπτει όλη την ευθύνη στην κυβέρνηση, χωρίς να αναγνωρίζει τα δικά της λάθη  και να παραδέχεται τη δική της ευθύνη, υποσχόμενη μάλιστα να σώσει την κινδυνεύουσα πατρίδα μόνη της, με ισχυρή εντολή από το λαό. Δυστυχώς το λάθος και το πάθημα του πρωθυπουργού δεν έγινε χρήσιμο μάθημα στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Από τα παραπάνω συνάγεται αβίαστα ότι και οι δύο< έπαιξαν εν ου παικτοίς> και γι΄αυτό φτάσαμε στο χείλος της αβύσσου. Ευτυχώς, έστω και στο παρά 1΄, ήρθαν στα συγκαλά τους και πάτησαν φρένο με την κατ΄α ρχήν συμφωνία τους. Όμως για να σωθεί η πατρίδα απαραίτητος όρος είναι η ειλικρινής και χωρίς παραταξιακές σκοπιμότητες συνεργασία σε όλα τα μέτωπα, προκειμένου να υπάρξουν καλές πιθανότητες να επιτύχει στο δύσκολο έργο της η υπο συγκρότηση κυβέρνηση Εθνικής Ανάγκης. Αυτή η εθνική επιτυχία θα αποτελέσει ασφαλώς ισχυρό κίνητρο για την ανάγκη και την υποχρέωση για συνεργασία και συναπόφαση, όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. Και αυτό το κίνητρο το χρειάζεται πολύ περισσότερο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μια και ευελπιστεί και πιθανολογείται ότι θα είναι ο επόμενος, μετα τις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, πρωθυπουργός της χώρας.

    Κλείνω με την ολόθερμη ευχή μου όπως < ο παθός> του κ. Παπανδρέου να γίνει < ο μαθός> για τον κ. Σαμαρά! ΚΙι αυτό για το καλό της πaτρίδος και όλων των Ελλήνων.

Πειραιάς 7 Νοεμβρίου 201

Κώστας Ποζιάδης  τηλ. 210 4116409    poziadis.com   pozis@otenet.gr

 Πριν από τις εθνικές εκλογές του 2009, ο δαιμόνιος Μίμης Ανδρουλάκης, δίκην Προμηθέως, είχε προτείνει στον υποψήφιο τότε και σχεδόν βέβαιο μέλλοντα πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου να συγκροτήσει Κυβένηση ” Έκτακτης Εθνικής Ανάγκης”, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει με επιτυχία τα τεράστια προβλήματα της χώρας. Αν ο κ. Πρωθυπουργός έκανε πράξη την παραπάνω σωτήρια πρόταση, σήμερα, με καλές πιθανότητες, τα πράγματα της πατρίδος θα βρίσκονταν σε επιταχυνόμενη πορεία εξόδου από την κρίση. Επειδή όμως αυτή η πολύ καλή λύση χάθηκε ανεπιστρεπτί και βρισκόμαστε ήδη στο παρά 1΄του χρόνου που μας απομένει για την τελική μας απόφαση, που δεν θα είναι πια μια καλή λύση, αλλά ” η μη χειρότερη” από τις λύσεις που έχομε μπροστά μας, οι ευθύνες όλων μας, πολιτικής ηγεσίας και λαού, είναι  μεγάλες όσο ποτέ. Συνεπώς, ή επιλέγομε,  αναλαμβάνοντας πλήρως και ενσυνειδήτως τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα μας, το ” μη χείρον”, ή, ανοηταίνοντας, παραδιδόμαστε στα χειρότερα των χειροτέρων όπου και θα καταλήξομε μοιραία.

Οι λύσεις που υπάρχουν στο τραπέζι

1. Το δημοψήφισμα που προτείνεται από την κυβέρνηση.

2. Η συγκρότηση Κυβέρνησης Έκτακτης Ανάγκης, με μικρό σχετικά βίο, και μετά πρόωρες εκλογές, που προτείνεται από ορισμένες πλευρές και από αρκετούς κυβερνητικούς βουλευτές και

3. Κάλπες τώρα.

Και τώρα η αδυσώπητη ερώτηση που απαιτεί υπεύθυνη και πλήρως αιτιολογημένη απάντηση: Ποια από τις παραπάνω προτεινόμενες λύσεις είναι ” η μη χειρότερη”;

Προκαταβολικά δηλώνομε, ότι την κύρια ευθύνη, για να βρούμε διέξοδο στα αδιέξοδά μας την έχει η κυβένηση. Για την ιστορία του πράγματος πρέπει να σημειώσομε ότι ήταν μεγάλο το λάθος της να επιλέξει να διαχειριστεί μόνη της τη μεγαλύτερη κρίση με την οποίαν είναι αντιμέτωπη η χώρα εδώ και σαράντα περίπου χρόνια και για την οποίαν κρίση συνυπεύθυνες υπήρξαν όλες οι πριν από την ιδία κυβέρνήσεις, της ιδίας συμπεριλαμβανομένης. Με τον τρόπο όμως αυτό φορτώθηκε η ίδία και φόρτωσε και  στην κοινοβουλευτική της ομάδα φορτίο για το οποίο ήσαν συνυπεύθυνοι και πολλοί άλλοι από τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, του ιδίου του λαού μη εξαιρουμένου. Τα παραπάνω μας υποχρεώνουν να παραδεχθούμεότι, α) κανένας μας, πολιτική ηγεσία και λαός, δεν είμαστε αθώοι του αίματος της πατρίδος που αιμορραγεί και β) η κυβερνητική πλειοψηφία δεν μπορεί μόνη της και έχοντας όλους τους άλλους απέναντι να σώσει την κινδυνεύουσα πατρίδα.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε το προταθέν δημοψήφισμα δεν πληροί τους όρους της ” μη χειρότερης λύσης” που αναζητούμε και επομένως η πρόταση πρέπει να αποσυρθεί. Στην περίπτωση αυτή το αίτημα του πρωθυπουργού να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης είναι άνευ νοήματος. Η εμμονή σ΄αυτή τη διαδικασία μόνο κινδύνους για τη συνοχή της κοινοβουλευτικής πλεοψηφίας θα μπορούσε να επιφέρει και να ανοίξει τον Ασκό του Αιόλου με καταστροφικές συνέπειες για το λαό και τον τόπο.

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Επειδή το πρόσταγμα που μας έρχεται από τα βάθη της ιστορίας μας,”ο τρώσας και ιάσεται” ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωσή σας, μην αφήσετε τη μοναδική ευκαιρία, να φανείτε άξιος της πατρίδος, να σας προσπεράσει. Από αύριο το βράδυ, που θα εμφανισθείτε στη βουλή των Ελλήνων, αναλάβετε την από πολλούς προτεινόμενη πρωτοβουλία σχηματισμού Κυβέρνησης Έκτακτης Ανάγκης, ώστε να ξεχωρίσει επί τέλους η ” ήρα απ΄το στάρι”. Να βγουν δηλαδή στο φως της μέρας ποιοι πραγματικά είναι έτοιμοι να στρατευθούν στον τιτάνιο αγώνα για τη σωτηρία της πατρίδος και ποιοι, σαν τα κοράκια, καιροφυλακτούν να σκυλεύσουν το πτώμα της πατρίδος,την οποίαν βεβαίως υπεραγαπούν μόνο με τα λόγια.

Δυστυχώς είναι λίγοι οι εχέφρονες στη χώρα που πιστεύουν πως μια τέτοια πρωτοβουλία θα ευωδοθεί μέσα σ΄ενα εθνικό περιβάλλον όπου δίκαιο είναι το ατομικό  και μόνο συμφέρον και το κύριο αίτημα : Να φύγει η ΤΡΟΙΚΑ. Και μετά; Για μετά έχει ο θεός! Ο κυρίαρχος λαός θα βρεί τις λύσεις!

Αν, τελικά, αποτύχει η πρωτοβουλία σας κ. Πρωθυπουργέ, τότε και μόνον τότε η λύση των πρόωρων εκλογών, χωρίς να είναι ” η μη χειρότερη”, θα καταστεί αναγκαία και όπως μάθαμε από τους αρχαίους προγόνους μας, ” Ανάγκη και θεοί πείθονται”.

Αλλά τότε όλη την  ευθύνη θα την επωμισθούν όλοι εκείνοι που προκρίνουν τη λύση των πρόωρων εκλογών. Ας ελπίσομε ότι έχουν σχέδιο για την επόμενη μέρα. Διαφερετικά, αν οδηγήσουν τη χώρα σε περιπέτειες με τραγικές συνέπειες για το λαό και τον τόπο, τότε το  “Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα” θα ισοδυναμεί με πράξη εσχάτης προδοσίας.

Μακάρι να γνωρίζουν τι κάνουν!

Κώστας Ποζιάδης, συνταξιούχος δάσκαλος,τηλ.2104116409  poziadis.com

Πειραιάς 2 Νοεμβρίου 2011       

 Η 28η Οκτωβρίου 1940 είναι ημέρα μνήμης, είναι ημέρα απόδοσης τιμής και έκφρασης ευγνωμοσύνης και, τέλος, είναι ημέρα περισυλλογής για μας τους ΄Ελληνες του παρόντος και του μέλλοντος. Και είναι ημέρα μνήμης διότι χωρίς μνήμη δεν υπάρχει ζωή και συνεπώς δεν υπάρχει ούτε συνέχεια εθνικού βίου. Πρώτο λοιπόν χρέος μας προς την πατρίδα και προς εμάς τους ίδιους είναι: Να μη λησμονούμε, ούτε και για μια στιγμή, εκείνους που την αγάπη τους προς την πατρίδα τη σφράγισαν με το αίμα της καρδιά τους. Και είναι επίσης ημέρα απόδοσης τιμής και έκφρασης ευγνομωσύνης προς τους ήρωες και μάρτυρες όλων των αγώνων του έθνους, από τις απαρχές της παρουσίας μας στην ιστορία μέχρι τα πολύ πρόσφατα χρόνια. Και εδώ γεννάται το αυτονόητο ερώτημα: Η απόδοση τιμής και η έκφραση ευγνομωσύνης μήπως είναι, δικαιολογημένη έστω, απαίτηση των νεκρών;  Μα οι νεκροί είναι πέρα από το πεδίο των απαιτήσεων και των αναγκών. Συνεπώς, αποτίοντας φόρο τιμής και ευγνομωσύνης, δικό μας και μόνον  χρέος εκπληρώνομε. Και, τέλος, είναι ημέρα περισυλλογής για όλους τους Έλληνες όπου γης.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 έχει νόημα και αξίζει να τη γιορτάζομε, αν η όλη συμπεριφορά μας αποδεικνύει ότι κατανοήσαμε την ουσία της εθνικής εορτής και, αφού συλλογιστήκαμε ελεύθερα, είμαστε έτοιμοι να πούμε: ” Εμείς θα γίνομε καλύτεροί σας”.

Και τώρα τα δύσκολα και τα ακατανόητα

Πιστεύει κανείς ειλικρινά πως οι πάσης φύσεως και μορφής εκδηλώσεις, από τις πιο ακραίες μέχρι και τις πιο ήπιες, θα είχαν την έγκριση των νεκρών μας; Τι απάντηση θα έδιναν οι διαμαρτυρόμενοι για τις περικοπές μέρους των αποδοχών τους, προκειμένου να μην χρεοκοπήσει η χώρα, στους ήρωες που έδωσαν τα πάντα για την πατρίδα; Υπάρχει στ΄αλήθεια μεγαλύτερη προσβολή προς τους νεκρούς, οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους την ώρα του έσχατου κινδύνου,  ενός κινδύνου που βρίσκεται και σήμερα στην αυλή όλων μας, αυτή την ιερή μέρα από το να διαμαρτύρεσαι για περικοπή μέρους των αποδοχών σου, ισχυριζόμενος ότι με αυτή σου την ενέργεια  τους τιμάς, και με το παραπάνω μάλιστα, γι΄αυτό και αισθάνεσαι περήφανος και γενναίος;

Κι όμως βρίσκεσαι αλλού. Γιατί, σύμφωνα με τους λόγους του ποιητή: Οι περήφανοι ΄Ελληνες

” Γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν

 είναι πτωχοί πάλι εις μικρόν γενναίοι,

πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε…

Ποιο είναι το πρόβλημα της χώρας- Τα στοιχεία είναι αδυσώπητα 

Το δημόσιο χρέος της χώρας ανέρχεται στο 150% περίπου του ακαθάριστου εγχώριου προιόντος. Το έλλειμμα του τρέχοντος προυπολογισμού ανέρχεται στο 10%. Όπως βλέπομε, οι αριθμοί  είναι αδυσώπητοι και η λύση του προβλήματός μας φαντάζει σχεδόν αδύνατη. Η χώρα και μαζί της ολόκληρος ο πληθυσμός, που ζει και εργάζεται σ΄αυτή ή είναι άνεργος, απειλείται με χρεοκοπία .

Η εύκολη λύση είναι να καταγγείλομε οι μεν τους δε και όλοι μαζί τους κακούς Ευρωπαίους και να αναφωνήσομε μαζί το :’ Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων”.

Η δύσκολη λύση είναι : 1. Αφού κατά το σύνταγμα της χώρας ” άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται”, σε ένα βαθμό, άλλος μικρότερο κι άλλος μεγαλύτερο, είμαστε όλοι ανεξαιρέτως συνυπεύθυνοι για την τραγική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα. Περισσότερο ευθύνονται ασφαλώς όσοι άσκησαν και ασκούν  εξουσία και είχαν και έχουν υποχρέωση, με την έντιμη συμπεριφορά τους να καθοδηγήσουν το λαό και όχι να τον διαφθείρουν με παράνομα ρουσφέτια. Βέβαια τα παράνομα ρουσφέτια είναι καταδικαστέα όταν παρέχονται στους άλλους, όταν όμως προσφέρονται σε μας, έ, τότε καλώς γίνονται. Η κατακράτηση του ΦΠΑ όταν γίνεται από τους άλλους αποτελεί έγκλημα, όταν όμως γίνεται από μας, έ, τότε βρίσκουμε χίλιες δικαιολογίες, τις οποίες φυσικά αρνούμαστε στους άλλους. Η φοροαποφυγή, η φοροκλοπή, το φακελλάκι, το γρηγορόσημο, η δωροδοκία, η είσπραξη συντάξεων νεκρών και μύρια όσα κακά που  μαστίζουν την κοινωνία μας δεν διαπράττονται από τους κακούς Ευρωπαίους ούτε από εξωγήινους, αλλά από εμάς τους ίδιους. Ασφαλώς το όφελος δεν είναι το ίδιο για όλους.΄Ομως ένα πράγμα είναι σχεδόν βέβαιο. Δεν διαπράττουν ένα ή περισσότερα από τα παραπάνω αδικήματα μόνον όσοι δεν έχουν ευκαιρίες!

 Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο δηλαδή, όποιος βρεθεί κοντά στο μέλι θα δοκιμάσει. Κι αν το κάνει μια φορά και γλυκαθεί, έ τότε όπου βρεί μέλι θα βουτά. Αυτή είναι η ανθρώπινη αδυναμία, που την γνωρίζουν άριστα οι εκάστοτε κρατούντες. Μια καλή λύση στο πρόβλημα θα ήταν ο περιορισμός των ευκαιρίών να βρισκόμαστε κοντά στο μέλι. Οι νέες τεχνολογίες παρέχουν προς τούτο άφθονα μέσα.

2. Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας να είναι η μη εφαρμογή των νόμων. Κι εδώ ασφαλώς την κύρια ευθύνη την έχει η εκάστοτε Κυβέρνηση και τα αρμόδια όργανα της πολιτείας. Συνεπώς δεν έχομε καμία ελπίδα να αποκτήσομε κράτος δικαίου αν δεν επιλήσομε αυτό το ακανθώδες πρόβλημα.

3. Οι εταίροι μας στην Ευρώπη προσφέρουν κάποια λύση. Υπάρχουν εκείνοι που την απορρίπτουν, χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη. Είναι αυτοί που προτιμούν τη λύση της αυτοκτονίας της χώρας, αφού, την ώρα που απορρίπτουν τη λύση των εταίρων μας, δεν προτείνουν καλύτερη χειροπιαστή λύση οι ίδιοι. Είναι η λύση της 26ης Οκτωβρίου επωφελής για τη χώρα; Δεν θα υπάρξει απάντηση στο ερώτημα αν δεν αποφασίσομε,όλοι μαζί, ότι μπορούμε να σωθούμε. Γιατί ,κακά τα ψέματα, το πρόβλημα είναι κατέξοχήν δικό μας. 

Είμαστε εμείς που με ψεύτικα στοιχεία εισπράξαμε αμύθητα ποσά υπό μορφή επιδοτήσεων και, αντί να τα χρησιμοποιήσομε για την αναδιάρθρωση της γεωργίας, τα σπαταλήσαμε, ” ζώντες ασώτως”, σε πολυτελή αυτοκίνητα, στα καζίνα, στις γυναίκες και στα σκυλάδικα.

Εμείς είμαστε που ασκούμε ή γιγαντώνομε την παραοικονομία με τις πράξεις και τις παραλείψεις μας,  Eμείς είμαστε που εκλέγομε και επανεκλέγομε τις κυβερνήσεις μας, χειροκροτώντας πάντα τους δικούς μας και επικρίνοντας τους αντιπάλους μας γιατί, για να θυμηθούμε τα λόγια ενός Γάλλου υπαρξιακού φιλοσόφου:” Η κόλαση είναι οι άλλοι”.

Τέλος, εμείς είμαστε που χειροκροτούμε τους δημαγωγούς και τους λαικιστές και τους κάπηλους πάσης μορφής και οικτείρομε και χλευάζομε όσους λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Κάνομε ότι τα ξέρομε όλα πιστεύοντας, αφελώς, ότι αγανακτώντας και καταγγέλλοντας και λοιδορώντας θα βρούμε λύση στο σχεδόν άλυτο πρόβλημά μας. Κι όμως υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. Αρκεί να αποφασίσομε να κάνομε το πρώτο βήμα, παραδεχόμενοι παλικαρίσια ότι κανένας μας δεν είναι αθώος. 

Και τώρα στο δια ταύτα

Είναι πολλοί εκείνοι που διατείνονται πως η λύση του δράματος είναι η άμεση προσφυγή στις κάλπες. Ανιστόρητοι όλοι τους δεν διδάχθηκαν το παραμικρό μάθημα από το πάθημα των εκλογών του 1920. Όποιος διαθέτει έστω και μικρή γνώση της ψυχολογίας ενός λαού που βρίσκεται  σε κατάσταση πολέμου επί δέκα περίπου χρόνια, οφείλει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τον παράγοντα κούραση. Ακριβώς αυτόν τον παράγοντα αγνόησε ο Βενιζέλος απο τη μια και εκμεταλλεύτηκαν, με το παραπάνω, οι αντίπαλοί του με το ελκυστικό σύνθημα ” οίκαδε”. Και ενώ κέρδισαν, με απάτη,  την ψήφο του κουρασμένου λαού, στη συνέχεια , με δύο αντεθνικές πρωτοβουλίες τους, α) την επαναφορά στο θρόνο του Κωνσταντίνου, εν γνώσει ότι έτσι θα απολέσουν τη στήριξη των συμμάχων και β) την άφρονα προέλαση στα βάθη της Μικράς Ασίας με ένα στράτευμα κουρασμένο και χωρίς την αναγκαία στήριξη σε πολεμοφόδια και τρόφημα, έγιναν πρόξενοι μιας από τις μεγαλύτερες καταστροφές του Ελληνισμού.

Όπως τότε έτσι και σήμερα οι θιασώτες της λύσης των εκλογών διαθέτουν το ελκυστικό σύνθημα με το οποίο θα μπορούσαν να ξεγελάσουν το λαό: Να φύγει η ΤΡΟΙΚΑ. Δυστυχώς όμως είναι και το μόνο σημείο στο οποίο δείχνουν να συμφωνούν όλοι οι παραπάνω. Δεν λένε όμως όλη την αλήθεια στον κόσμο. !.  Δεν προτείνουν εναλλακτική λύση, συγκεκριμένη και άμεσα εφαρμόσιμη. Και 2. Δε μας λένε  πού θα βρουν τα χρήματα για τη διεξαγωγή των εκλογών που, αν δεν δώσουν μάλιστα βιώσιμη λύση, μπορεί να χρειασθεί να επαναληφθούν και μια και δυο φορές. Δείχνουν δηλαδή να μην  αντιλαμβάνονται ότι η χώρα θα μπεί σε μια περιπέτεια πρωτόγνωρη, που κανένας πια δεν θα μπορεί να σταματήσει το κατρακύλισμά της προς  στον όλεθρο.

Αν οι εκλογές, στις παρούσες συνθήκες, δεν αποτελούν λύση τότε αυτό που απομένει ως μοναδική λύση είναι η συγκρότηση κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης. Και αυτό το θέμα οφείλει να το διαχειριστεί ο κ. πρωθυπουργός. Όμως επειδή η σωτηρία της πατρίδος είναι καθήκον και ευθύνη όλων μας και επειδή το πιο πιεστικό και επείγον πρόβλημα του λαού μας είναι οι άνεργοι, οφείλομε όλοι όσοι μπορούμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων του ο καθένας, να δώσομε χείρα βοηθείας.

Σε ανοικτή επιστολή μου προς τον πρόεδρο της δημοκρατίας έκανα μια προσφορά, την οποίαν,  ένας αλλοδαπός πολίτης παρομοίασε με< κερί σε νυκτερινή καταιγίδα>. Αυτό το κερί θα μπορούσε να γίνει ασφαλής φανός θυέλλης, αν η πρωτοβουλία μου αγκαλιαζόταν με αποφασιστηκότητα από εκείνους που θέσει οφείλουν να υπερασπίζονται το λαό και τον τόπο.

Αν αποφύγουν να το πράξουν οι θέσει οφείλοντες, ας το επιχειρήσουν οι δυνάμει και βουλήσει αυριανοί ευεργέτες της πατρίδας. Αυτή τη δύσκολη ώρα εκείνο που μπορεί να μας σώσει είναι τα έργα και όχι τα λόγια τα παχιά και τα χιλιοειπωμένα.

< Δει δe Χρημάτων>. Και αυτά τα αναγκαία χρήματα, προκειμένου να διατεθούν για την εκτέλεση του προγράμματος δημοσίων έργων, που αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε κατάσταση εγκατάλειψης, μπορούν να τα προσφέρουν οι έχοντες τη δυνατότητα Ελληνίδες και Έλληνες, που πονούν και αγαπούν την Ελλάδα πραγματικά. Εκείνο που χρειάζεται είναι μια τολμηρή και αποφασιστική πρωτοβουλία. 

Εγώ προσφέρω τη μαγιά. Κάνω το χρέος μου εξαντλώντας τα όρια που επιτρέπουν οι δυνατότητές μου. Για την παρασκευή των άρτων ζωής απαιτούνται τα αναγκαία υλικά. Αυτό το έργο αποτελεί τιμή και ευθύνη άλλων.

Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Τελικά, εφόσον οι πρωτοβουλία στεφθεί με επιτυχία, θα έχομε τότε όλο το δικαίωμα να απαιτήσομε από τους πολιτικούς μας να προβούν σε λεπτομερή καταγραφή του πλούτου με βάση τον ΑΜΚΑ του καθενός , ώστε εφεξής να φορολογούμεθα σύμφωνα με τις δυνατότητές μας. Και, κάνοντας αυτό το τόσο σημαντικό βήμα προόδου, ο δρόμος μας θα γίνει ευκολότερος και το μέλλον μας ελπιδοφόρο.

Το εύχομαι ολοψύχως και το ελπίζω απελπισμένα!

Κώστας Ποζιάδης  Πειραιάς 31 Οκτωβρίου 2011