Κωνσταντίνος Ποζιάδης

Το να διπιστώνει κανείς τα λάθη του και να τα παραδέχεται αποτελεί ένα πρώτο και αναγκαίο βήμα, το οποίο πρέπει να ακολουθήσουν σειρά ολόκληρη άλλων βημάτων, προκειμένου να υπάρξει το ποθούμενο αποτέλεσμα.

Κανείς δεν αμφισβητεί πως η γενιά του πολέμου και της κατοχής έκανε, με το παραπάνω, το χρέος της προς την πατρίδα και το λαό.

Έζησε μέσα στη μιζέρια και τη στέρηση και γιαυτό επιδίωξε να προσφέρει στη νέα γενιά όσο το δυνατόν περισσότερα από εκείνα που στερήθηκε η ίδια. Για να το πετύχει αυτό εργάστηκε σκληρά με την κρυφή ελπίδα να δώσει την ευκαιρία στα παιδιά της να πραγατοποιήσουν όσα, λόγω του πολέμου και της κατοχής, έμειναν ανεκπλήρωτα όνειρα για την ίδια.

Αγαπητέ Μίμη,

Τούτες τις ώρες της οδύνης και της απελπισίας,  ο ζωντανός και πλήρης ελπιδοφόρων ιδεών και προτάσεων λόγος σου, κάθε Παρασκευή από το ραδιόφωνο του ΑΛΦΑ, αποτελεί μια όαση στην απέραντη έρημο της ανευθυνότητας και του στρουθοκαμηλισμού που, δυστυχώς για όλους μας, επι δεκαετίες τώρα είναι η κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική σχεδόν όλων μας. 

Μικροί και μεγάλοι - οι μικροί, ασφαλώς με τη μικρότερη ευθύνη- με τους λόγους, τις πράξεις και τις παραλείψεις μας, μέρες τώρα ρίχνουμε λάδι στη φωτιά, που απειλεί, ως ανελέητο τσουνάμι, να σαρώσει τα πάντα στο σχεδόν βέβαιο πέρασμά του, εκτός κι αν, και πριν να είναι πολύ αργά, ηχήσουν οι σάλπιγγες για αφύπνιση και συστράτευση όλων προς σωτηρία της πατρίδας.

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ…

Είναι γνωστό σε όλους ότι η παρούσα κυβέρνηση ήρθε στην εξουσία υποσχεθείσα τα πάντα στους πάντες καθώς και την παραδειγματική τιμωρία των κλεφτών της προηγούμενης διακυβέρνησης. Πέντε περίπου χρόνια μετά το αποτέλεσμα είναι αποκαρδιωτικό!

Έδωσε λίγα στους πολλούς και πολλά στους λίγους και όχι μόνον δεν τιμώρησε ούτε έναν από τους κλέφτες της προηγούμενης διακυβέρνησης, αλλά εξελίχθηκε η ίδια σε απέραντο εκτροφείο σκανδάλων και έδωσε έτσι την ευκαιρία στους προηγούμενους, που έμειναν ατιμώρητοι, να υπόσχονται πως θα τιμωρήσουν παραδειγματικά τους νέους κλέφτες!

Και αντί και οι δυο τους, τούτη την ώρα της βαθύτατης κρίσης, να ομολογήσουν ότι απέτυχαν παταγωδώς στο έργο που ανέλαβαν να φέρουν σε αίσιο πέρας και να ζητήσουν ταπεινά ΣΥΓΓΝΩΜΗ από το ΛΑΟ που αδιάντροπα παραπλανούν και παρασύρουν χρόνια τώρα και, προσφεύγοντας από κοινού σε όλες τις δημιουργικές δυνάμεις του έθνους, να προτείνουν διεξόδους στα αδιέξοδα που κυρίως οι ίδιοι με την αλαζονία και την ανευθυνότητά τους οδήγησαν τον τόπο, δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο που μας απειλεί και προσπαθούν να φορτώσουν την κύρια ευθύνη οι μεν στους δε, επειδή γνωρίζουν ότι ο ΛΑΟΣ που, δυστυχώς, έχει κι αυτός τις ευθύνες του, ξεχνά εύκολα τα παλαιότερα λάθη και συγκεντρώνει όλο το μένος του στα “φρέσκα κουλούρια”και απελπισμένος καθώς θα είναι μπορεί να επιλέξει τούτη τη φορά εκείνους που απέρριψε πριν από ένα περίπου χρόνο, χωρίς όρους και προυποθέσεις.

Κι έτσι θα αποδειχθεί “η εσχάτη πλάνη χείρον της πρώτης” επειδή εμείς, ο ΛΑΟς, είμαστε οπαδοί των κομμάτων και όχι φίλαθλοι- πολίτες με γνώση και σύνεση που κρίνουν αυστηρά πρωτίστως τους εαυτούς των και κατόπιν τους άλλους.

Επομένως, όσο θα παραμένουμε οπαδοί δεν έχομε καμιά ελπιδα σωτηρίας. Αυτό είναι το καταλυτικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει κανείς εξετάζοντας με προσοχή την κατάληξη που είχαν όλες οι κινητοποιήσεις, μικρών και μεγάλων, από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Σχεδόν όλες οι κινητοποιήσεις ήταν καπελωμένες από τα κόμματα. Κι όσες ξέφευγαν από την κηδεμονία των κομμάτων κινούνταν στα τυφλά, έτσι χωρίς πρόγραμμα, και φυσικά χωρίς την παραμικρή ελπίδα για οποιοδήποτε θετικό αποτέλεσμα. Το αντίθετο μάλιστα. Χωρίς να το θέλουν έρριχναν και ρίχνουν νερό στο μύλο της φαυλοκρατίας.

                                 ΕΚΤΟΣ ΑΝ…

Θα υπάρξει ελπίδα για διέξοδο από τη βαθιά κρίση εάν και εφόσον όλοι όσοι αγαπούν και πονούν αυτό τον τόπο και αυτό το ΛΑΟ αναλάβουν πρωτοβουλίες. ” Και μόνοι και μετά πάντων”, μέσα από τις μαθητικές κοινότητες, τις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, τις συνελεύσεις των γονέων και κηδεμόνων, τις λαικές  συνελεύσεις των συνοικιών, τις γενικές συνελεύσεις των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων και μέσα από κάθε άλλη πρόσφορη μορφή συλλογικής έκφρασης και, μακριά από κομματικές και ιδεολογικές ετικέτες, να διατυπώσουν τις προτάσεις τους και να απαιτήσουν από τα κόμματα ή να αλλάξουν ρότα και να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα ή να παραμερίσουν, ώστε να ανοίξει ο δρόμος σε νέους σχηματισμούς που θα αναλάβουν να οδγήσουν το ΛΑΟ στη σωτηρία.

Και αυτή τη φορά οι πολίτες θα  πρέπει να δώσουν όρκο τιμής πως θα βρίσκονται σε διαρκή επαγρύπνιση, ωστε η ελπίδα να πάρει τη θέση της απελπισίας.

Σε ό,τι με αφορά, εδώ και δυόμισι χρόνια διατυπώνω στο Ιστολόγιό μου σκέψεις και ιδέες που μπορούν να σταθούν αφορμή για περαιτέρω συζητήσεις, ώστε να προκύψει κάτι καλύτερο.

Τέλος θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση μαθητών και γονέων και όποιου άλλου ενδιαφερόμενου, χωρίς οιοδήποτε αντάλλαγμα, υλικό ή ηθικό.

ΠΕΙΡΑΙΑΣ 19 Δεκεμβρίου 2008

Κώστας Ποζιάδης, συνταξιούχος δάσκαλος

http://www.poziadis.com/       Pozis@otenet.gr   τηλ. 210 4116409

Μελετώντας προσεκτικά την ιστορία των μετά τη μεταπολίτευση φοιτητικών, μαθητικών και λαικών κινητοποιήσεων και αξιολογώντας το παραχθέν αποτέλεσμα αισθάνεται κανείς απέραντη λύπη και βαθιά απογοήτευση, επειδή η καλύτερη Δημοκρατία που ζήσαμε οι Έλληνες από τότε που αποκτήσαμε κρατική οντότητα, μετά την επανάσταση του 1821, μοιάζει με καράβι ακυβέρνητο σε συνθήκες θυέλλης. Και ενώ κινδυνεύουμε να βρεθούμε στον πάτο της θάλασσας, εμείς, κατηγορούμε οι μεν τους δε, αθωώνουμε τους “ημετέρους” και φορτώνουμε όλες τις ευθύνες στους άλλους, δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα, όταν η προκληθείσα βλάβη αφορά άλλους και παραγνωρίζουμε, οι ανόητοι, ότι στο τέλος τη “νύφη” θα την πληρώσουν κυρίως οι αδύνατοι και οι λιγότερο υποψιασμένοι πολίτες.

Είναι πολύ εύκολο να λες τι πρέπει να γίνει, όταν μάλιστα αυτό το πρέπει απευθύνεται στους άλλους.

Το δύσκολο είναι να λες αυτό που κάθε φορά μπορεί να γίνει και που γίνεται ακόμη δυσκολότερο, όταν ορίζεις και το τι συγκεκριμένα είσαι αποφασισμένος να πράξεις εσύ προσωπικά.

Τις τελευταίες δέκα μέρες η πατρίδα μας ΖΕΙ μια τραγωδία που κανένας δεν μπορεί με ασφάλεια να προσδιορίσει τον αριθμό των πράξεων που αναμένεται να διαδραματισθούν ακόμη, πριν να  φθάσουμε στην πoλύπαθη και πολυπόθητη ΚΑΘΑΡΣΗ.

                 ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Είναι να απορεί κανείς με τον ελληνικό λαό. Στον καιρό του πολέμου είναι έτοιμος και πρόθυμος να θυσιάσει τα πάντα, ακόμη και την ίδια του τη ζωή, Μέσα στις δυσκολίες και στις συμφορές που προκαλεί ο πόλεμος, βρίσκει το κουράγιο και τη δύναμη να αναδείξει όλες εκείνες τις αρετές που κάνουν τον άνθρωπο όντως Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο . Αντίθετα, στον καιρό της ειρήνης, αφήνει να ανθίσουν όλα τα άνθη του κακού. Ενεργεί ωσάν να μην τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά μόνο το στενώς εννοούμενο συμφέρον του. Για όλα τα κακώς κείμενα στη χώρα φταίνε οι άλλοι. Χωρίς να το γνωρίζει, ταυτίζεται με την άποψη του Γάλλου μαρξιστή φιλοσόφου Ζαν Πωλ Σάρτρ:” Η κόλαση είναι οι άλλοι”.

Είναι αυτός που “λαδώνει” για να κάνει τη δουλειά του, τρώγοντας το δίκιο του συνανθρώπου του και είναι ο ίδιος που θα βγει να καταγγείλει, έτσι αόριστα και χωρίς ντροπή, το “λάδωμα”.

Είναι αυτός που κάνει την έξυπνη και νομότυπη, πολλές φορές, φοροδιαφυγή και είναι ο ίδιος που θα ξεσηκώσει τον κόσμο αν κάποιος προτείνει την πιο δίκαιη φορόλόγηση που στηρίζεται στα τεκμήρια διαβίωσης.

Είναι αυτός που, όταν κατέχει μια θέση εξουσίας, φέρεται στον πολίτη  σαν να είναι σκουπίδι και είναι ο ίδιος που καταγγέλλει με τα μελανότερα χρώματα τον εξουσιαστή μιας άλλης υπηρεσίας επειδή, λέει, φέρθηκε με σκαιό τρόπο στην ηλικιωμένη μητέρα του. 

Είναι αυτός που χαρακτηρίζει εγκληματία το δράστη-πρόξενο σοβαρού αυτκινητιστικού ατυχήματος, ο οποίος εγκατέλειψε το θύμα του αβοήθητο, όταν ο δράστης τυχαίνει να  είναι κάποιος άγνωστος και είναι ο ίδιος που θα  επικαλεσθεί όλων των ειδών τα ελαφρυντικά, όταν ο δράστης τύχει να είναι ο γιος του, η αδερφή του, ο γαμπρός του.

Και για να τελειώνουμε με τα αστεία!

Μόνο όποιος ξεκινά το λόγο του κάνοντας, με πάσαν ειλικρίνεια και την απαιτούμενη αυστηρότητα, την αυτοκριτική του δικαιούται να κρίνει, με την ίδια αυστηρότητα, τους άλλους.

Αίσχιστο παράδειγμα προς αποφυγήν η δια του συνηγόρου υπεράσπισης δήλωση ότι ο φερόμενος ως δράστης της δολοφονίας του νεαρού ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ δεν μετανιώνει επειδή, λέει, έκανε το καθήκον του. Μα άνθρωπέ μου!!! Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο θάνατος του νέου ανθρώπου προκλήθηκε από εξοστρακισμό της σφαίρας έγινες αιτία να χαθεί αυτός ο νέος άνθρωπος και εσύ, για χάρη και μόνο των αθώων παιδιών σου και της γυναίκας σου, αντί να ζητήσεις γονατιστός ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τη χαροκαμένη μάνα, προβαίνεις δια του συνηγόρου σου σε αδιανόητες πράξεις προσβολής νεκρού! Και με την αχαρακτήριστη αυτή ενέργειά σου ρίχνεις λάδι στη φωτιά και έτσι χάνεις το δικαίωμα να επικαλεσθείς το οποιοδήποτε ελαφρυντικό.

Σε άρθρο μου με τίτλο: ” Αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία”που δημοσίευσα στο Ιστολόγιό μου είχα την ελπίδα πως άλλη θα ήταν η στάση σου και πως κάποια μέρα θα έβρισκες τον τρόπο να επανορθώσεις, έστω και εν μέρει το κακό που έκανες στην οικογένεια του άτυχου νέου, στο σώμα της αστυνομίας , στην πατρίδα σου.

Δυστυχώς για σένα και την οικογένειά σου διάλεξες το δρόμο που μόνον ο χειρότερος εχθρός σου θα μπορούσε να σε συμβουλέψει να πάρεις.

Και όπως λέει ο λαός μας: ” Όπως έστρωσες θα πλαγιάσεις”.

Αν και όσο ζεις υπάρχει ελπίδα να αλλάξεις ρότα και να ελαφρύνεις το φορτίο που φόρτωσες στους δικούς σου ανθρώπους. Η μπάλλα βρίσκεται πάντα στα χέρια σου.

Και τώρα λίγα λόγια για τους μαθητές που, Κύριος οίδε, πότε θα ξαναγυρίσουν στα σχολεία, ώστε με ηρεμία και σύνεση να αρχίσει να διεξάγεται ένας ειλικρινής και δημιουργικός διάλογος ανάμεσα σε όλους τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας, τους γονείς, τους μαθητές, τα κόμματα, την τοπική αυτοδιοίκηση, την κυβέρνηση.

Γνωρίζω πολύ καλά πως τούτη την ώρα της κρίσης οι πολλοί επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της αυστηρής κριτικής των άλλων ενισχύοντας έτσι τις φλόγες που κατακαίνε τις σάρκες μας κι εμείς, οι ανόητοι, νομίζουμε ότι κάποιο ωραίο πρωινό θα ξυπνήσουμε κι όλα τα προβλήματά μας θα βρούν τη λύση τους.

Οι λίγοι και ανάμεσά τους προσπαθώ να συμπεριλάβω και τον εαυτό μου, επιλέγουμε το δύσκολο δρόμο των προτάσεων που, αν καταφέρουμε να πάρουμε με το μέρος μας τους νέους, υπάρχει ελπίδα να αντιστρέψουμε το κλίμα απελπισίας που απειλεί, σαν ανελέητο τσουνάμι, να μην αφήσει τίποτε όρθιο στο πέρασμα του.

            ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΝΤΩΝ

ΠΑΤΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ, ΓΟΝΕΙΣ

Αγαπητοί νέοι και νέες της Ελλάδος,

Επιτρέψτε μου να σας κάνω μια πρόταση βγαλμένη από τα βάθη της ψυχής μου. Σας προτείνω, αντί να ταλαιπωρείσθε καθημερινά στους δρόμους των πόλεων, διακινδυνεύοντας τη σωματική σας ακεραιότητα, προκαλώντας ανησυχία και φόβο στους γονείς σας,  δημιουργώντας προβλήματα στη λειτουργία της αγοράς και προσφέροντας άλλοθι σε όσους επιδιώκουν το κακό όλων μας, να γυρίσετε στα σχολειά σας αποφασισμένοι αυτή τη φορά να δράσετε με όραμα και σχέδιο, ώστε να μπούν γερά θεμέλια για ένα ελπιδοφόρο μέλλον για όλους όσοι ζούνε και εργάζονται σαυτή την ευλογημένη χώρα μας.

Πάρτε λοιπόν την πρωτοβουλία και με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, σε γενικές συνελεύσεις, κατά τάξεις ή με όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες, συζητήστε, κάντε προτάσεις, ακούστε την άλλη άποψη, βρείτε τα πιο ενδεδειγμένα επιχειρήματα και καταλήξτε σε συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς οραματίζεστε το σχολείο σας, πώς περιμένετε να σας αντιμετωπιζουν οι δάσκαλοί σας, τι έχετε να ζητήσετε από τους γονείς σας, από το δήμαρχο της πόλης, το νομάρχη, τον υπουργό παιδείας, τον πρωθυπουργό, τα κόμματα της βουλής των Ελλήνων. Και ταυτόχρονα, με παρρησία και λεβεντιά, όπως ταιριάζει στα νιάτα, πείτε τι είστε διατεθειμένοι να πράξετε για το καλό το δικό σας πρώτα και των γονέων σας και για το καλό του τόπου που όλοι αγαπούμε και τι είστε έτοιμοι και πρόθυμοι να στερηθείτε από όσα οί γονείς σας, με διπλές και τριπλές απασχολήσεις, σας προσφέρουν αφειδώλευτα.

             ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

Αφήστε τις καταλήψεις, δεν οδηγούν πουθενά, και γεμίστε τα αμφιθέατρα, κατά σχολές πρώτα και στη συνέχεια κατά πανεπιστήμιο, και ανοίξτε έναν βαθύ και ευρύτατο διάλογο για όλα τα θέματα που σας απασχολούν και με σοβαρότητα και υπευθυνότητα συντάξτε τις προτάσεις σας προς τους καθηγητές, προς τους γονείς σας, προς το υπουργείο παιδείας, προς την κυβέρνηση, προς όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου και καλέστε στη συνέχεια όλους τους παραπάνω φορείς σε τελικό διάλογο και τελική πρόταση από όλους προς όλους και τότε ο καθένας και όλοι μαζί ως κοινωνία ας κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για μια νέα πορεία.  

              ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Ακολουθείστε το παράδειγμα των μαθητών σας και ετοιμάστε τις προτάσεις σας για το τι είστε έτοιμοι και πρόθυμοι να δώσετε πρώτα στα παιδιά, στους γονείς τους, στην πόλη και στον τόπο και ύστερα να ζητήσετε ό,τι θεωρείτε δίκαιο από τους μαθητές, τους γονείς τους, το δήμαρχο, το νομάρχη, τον υπουργό, τον πρωθυπουργό, τα κόμματα της βουλής των Ελλήνων.

          ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Μιμούμενοι το παράδειγμα των παιδιών σας πραγματοποιήστε γενικές συνελεύσεις, καλέστε ειδικούς που σας αγαπούν και σας νοιάζονται, συζητήστε με τα παιδιά σας, ακούστε με προσοχή τις αγωνίες τους, μιλήστε τους για τις δικές σας αγωνίες και αναζητήστε κοινούς τόπους και διατυπώστε κοινές προτάσεις, ώστε να δημιουργήσετε αραγές μέτωπο και να έχει βαρύτητα ο κοινός σας λόγος.

     ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΝΤΩΝ

Για να έχει αποτέλεσμα η παραπάνω προτεινόμενη διαδικασία όλα τα εμπλεκόμενα μέρη οφείλουν να αξιοποιήσουν κάθε ιδέα και πρόταση που πέφτει στο τραπέζι του διαλόγου από τον οιονδήποτε που μπορεί και επιθυμεί να πάρει μέρος στην όντως πανεθνική προσπάθεια σωτηρίας της πατρίδας σε στιγμές παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Σε ό,τι με αφορά, πέρα από την παρούσα πρόταση και τα λοιπά σχετικά με το θέμα μας κείμενα που είναι αναρτημένα στα Ιστολόγιά μου- 1. http://www.poziadis.com   2. http://pppp1934.blogspot.com

Είμαι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου να βοηθήσω, στο μέτρο των δυνάμεών μου, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα, υλικό ή ηθικό.

ΠΕΙΡΑΙΑΣ 16 Δεκεμβρίου 2008

Κώστας Ποζιάδης, συνταξιούχος δάσκαλος

pozis@otenet.gr     τηλ. 210 4116409

Μια πρόταση από το όχι και πολύ μακρινό παρελθόν

Αξιοποιώντας τη δίχρονη εμπειρία μου ως σχολικού συμβούλου πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Νομό Πιερίας(1984-86) καθώς επίσης και την προηγούμενη δίχρονη περίπου απασχόλησή μου με θέματα Παιδείας στο γραφείο του Νομάρχη Πειραιά (1982-83), σενέταξα το ακόλουθο κείμενο, το ποίο και παράδωσα στο συνεργάτη του υφυπουργού στις 7-5-1986.

Στις 16-9 του ίδιου χρόνου, για λόγους οικογενειακούς, αναγκάστηκα να παραιτηθώ από την υπηρεσία, οχτώ και πλέον χρόνια πριν συμπληρώσω τριακονταπενταετία.

Μακάρι οι σκέψεις μου εκείνες, εμπλουτισμένες και με άλλες ακόμη καλύτερες, να είχαν πάρει τη μορφή εγκυκλίου και να είχαν αποσταλεί για εφαρμογή από όλους τους σχολικούς συμβούλους και των δύο βαθμίδων της Δημόσιας Εκπαίδευσής μας!

ΣΧΟΛΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Για να λειτουργήσουν αποδοτικά τα σχολικά συμβούλια και για να περιοριστούν στο ελάχιστο οι αρνητικές επιπτώσεις στη σχολική ΖΩΗ από λαθεμένες αντιλήψεις και στάσεις είτε των εκπαοδευτικών είτε των γονέων είτε των εκπροσώπων των Ο.Τ Α. , κρίνεται αναγκαίο να πραγματοποιηθούν από τους σχολικούς συμβούλους, σε χωριστές συναντήσεις με τους παραπάνω φορείς, ενημερωτικές ομιλίες- συζητήσεις γύρω από τη σημασία και τον τρόπο λειτουργίας του νέου θεσμού.

Χρόνος πραγματοποίησης των συναντήσεων
α) Με τους εκπαιδευτικούς: 1-10 Σεπτεμβρίου 1986
β) Με τους γονείς: Από 20/9-19/11/1986
γ) Με τους εκπροσώπους των Ο.Τ.Α.: Μετα τις δημοτικές εκλογές.

Τι πρέπει να κατανοήσουμε όλοι μας

1. ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ είναι θεσμός δημοκρατικού διαλόγου και πειθούς.
Καμία πλευρά δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλει τις απόψεις της στις άλλες.
Όποια πλευρά κάνει μια πρόταση, προσπαθεί να πείσει τις άλλες για την ορθότητα και την αξία της.
Αν επιτευχθεί ομοφωνία, τότε εξετάζεται ποιος ή ποιοι θα υλοποιήσουν τη σχετική απόφαση.
Αν δεν επιτευχθεί ομοφωνία, τότε το θέμα παραπέμπεται σε επόμενη ή μεθεπόμενη συνεδρίαση.
Στο μεταξύ μπορεί να ζητηθεί η συνδρομή του σχολικού συμβούλου ή και άλλου αρμόδιου προσώπου για την καλύτερη κατανόηση του θέματος.

Στην πρώτη συνεδρίαση του σχολικού συμβουλίου καλόν θα ήταν να παρίσταται και ο σχολικός σύμβουλος της περιφέρειας.

Τέλος, τονίζεται ιδιαίτερα ο σημαντικός ρόλος του Δ/ντή του σχολείου, ως προέδρου του σχολικού συμβουλίου, στη σωστή και αποδοτική λειτουργία του οργάνου αυτού.

2. Το σχολείο ανήκει σε όλους. Αυτό σημαίνει πως κανένας φορέας ή εκπρόσωπος μιας τάσης ενός φορέα δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιοεί τους χώρους του σχολείου με σκοπό να προβάλει ό,τι θεωρεί πως είναι το καλύτερο για όλα τα παιδιά. Σημαίνει ακόμη πως κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μονοπωλεί τα συμφέροντα των παιδιών και του λαού. Γιατί, επι τέλους, “αυτός ο τόπος είναι δικός τους και δικός μας”και επομένως χρέος όλων των φορέων της σχολικής κοινότητας είναι να αναζητούν και να προωθούν, στα πλαίσια των νόμων και της κυβερνητικής πολιτικής- που εκφράζει κάθε φορά τη θέληση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού- τα θέματα στα οποία υπάρχει ομοφωνία και να αποφεύγουν τις συγκρούσεις και τις αντιπαραθέσεις.

3. Άλλωστε όλοι μας ως πολίτες δημοκρατικής πολιτείας έχουμε την ευχέρεια να εκφράσουμε τις απόψεις και τις αντιπαραθέσεις μας και να αγωνιστούμε για την υιοθέτηση των ιδεών μας από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, στα πλαίσια των πολιτικών, πολιτιστικών και συνδικαλιστικών μας δραστηριοτήτων.
Επομένως, όχι μόνον οφείλουμε να προστατέψουμε το σχολείο από τις συγκρύσεις και τις αντιπαραθέσεις μας, αλλά μπορούμε να το καταστήσουμε χώρο που ΕΝΩΝΕΙ και καλλιεργεί τη συμμετοχή και τη συνεργασία για το καλό των παιδιών και του τόπου.

Τέλος, αν μάθουμε να συνεργαζόμαστε στο σχολείο, μπορεί αυτό να μας βοηθήσει να επιδιώκουμε τη συνεργασία και σε άλλες δραστηριότητές μας. Και ατή τη συνεργασία τη δικαιούται και την έχει ανάγκη ο πολυβασανισμένος μας λαός για να χτίσει ένα αύριο καλύτερο από το χθές και το σήμερα.

Τι πρέπει να κατανοήσουν οι εκπαιδευτικοί

1. Η αγωγή και η μόρφωση των παιδιών δεν είναι αποκλειστικά δικό τους έργο. Οι γονείς έχουν δικαίωμα, υποχρέωση και συμφέρον να συμμετέχουν και να στηρίζουν αυτό το έργο. Και όσο πιο σωστά θα υλοποιείται η συμμετοχή και η στήριξη, τόσο και πιο αποδοτικό θα γίνεται και το δικό τους έργο.
Επομένως, δεν είναι μόνο το χρέος που επιβάλλει την αρμονική συνεργασία με τους γονείς, αλλά και το συμφέρον των παιδιών και φυσικά και το δικό τους.

2. Στην αρχή κάθε σχολικού χρόνου κάθε εκπαιδευτικός οφείλει να ενημερώσει, με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα, τους γονείς α) για τις αλλαγές που συντελούνται στην εκπαίδευση β) για τον τρόπο που ο ίδιος εργάζεται στην τάξη και γ) και για το σε τι και στο πώς μπορούν οι τελευταίοι να βοηθουν τα παιδιά στο σπίτι.

3. Σε όλη τη διάρκεια του σχολικού χρόνου, στη συμφωνημένη ημέρα και ώρα, κάθε εκπαιδευτικός οφείλει να δέχεται τους γονείς με σκοπό να τους ενημερώνει τόσο για την πρόοδο των παιδιών τους στα μαθήματα όσο και για την συμπεριφορά τους γενικά. Τέλος, να συζητά με κατανόηση τις δυσκολίες που του δημιουργούν τα παιδιά τους, ξεκινώντας πάντα τη συζήτηση με τις καλές πλευρές του παιδιού.

4. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να πεισθούν ότι είναι ενδεχόμενο η αιτία, για κάποια από τα προβλήματα των παιδιών, να βρίσκεται στη δική τους συμπεριφορά και δράση. Επομένως, για να λυθούν αυτά τα προβλήματα, θα πρέπει οι ίδιοι να αλλάξουν και να δράσουν διφορετικά.
Στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται πως η αιτία των προβλημάτων του παιδιού βρίσκεται στο σπίτι οφείλουν, με τη βοήθεια του δ/ντή του σχολείου, του σχολικού συμβούλου ή και άλλου ειδικού προσώπου, να πείσουν τους γονείς πως είναι ΕΚΕΙΝΟΙ που πρέπει να δράσουν και να αλλάξουν συμπεριφορά, προκειμένου να λυθούν τα προβλήματα του παιδιού τους.

Στις περιπτώσεις που θα υπάρχουν παράπονα, άλλοτε δίκαια και άλλοτε άδικα, το θέμα θα συζητείται πρώτα με τον εκπαιδευτικό της τάξης. Αν δεν βρεθεί λύση, τότε το θέμα θα πηγαίνει στο δ/ντή του σχολείου και, αν χρειασθεί, στο σχολικό σύμβουλο.
ΤΟΝΙΖΕΤΑΙ ιδιαίτερα πως στόχος κάθε ενέργειας του γονέα πρέπει να είναι το καλό του παιδιού του και όχι το κυνήγημα του εκπαιδευτικού.

2. Να κατανοήσουν οι γονείς ότι έχουν υποχρέωση, δικαίωμα και συμφέρον να συμμετέχουν τακτικά α) στις γενικές συνελεύσεις και τις εκδηλώσεις γενικά του συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων β) στις συναντήσεις-συζητήσεις που πρέπει να πραγματοποιούνται στο σχολείο πάνω σε θέματα αγωγής και μόρφωσης των παιδιών γ) στις συζητήσεις-ακροάσεις με τον εκπαιδευτικό του παιδιού τους και δ) στις συνοικιακές συνελεύσεις της περιοχής τους.
Για να επιτευχθεί ο παραπάνω στόχος είναι απαραίτητο να βοηθήσουν: οι εκπαιδευτικοί, ο δ/ντής του σχολείου, ο σχολικός σύμβουλος, οι περισσότερο ευαισθητοποιημένοι μεταξύ των γονέων, τα μέλη των διοικητικών τους συμβουλίων και τα μέλη των συνοικιακών συμβουλίων.

3. Για να μπορέσουν οι γονείς να ανταποκριθούν στο υψηλό και εξόχως δύσκολο έργο τους, χρειάζονται πολλά εφόδια. Γιαυτό σε κάθε σχολείο και κάθε χρόνο πρέπει να πραγματοποιείται σειρά μαθημάτων- συζητήσεων πάνω σε θέματα που τους απασχολούν και που μπορουν να τα ορίζουν οι ίδιοι.
Πρωταρχικός θα πρέπει να είνα ο ρόλος των σχολικών συμβούλων στην οργάνωση και διεξαγωγή αυτών των μαθημάτων.
Άλλοι που μπορούν να βοηθήσουν είναι: οι εκπαιδευτικοί, οι επιμορφωτές της Ν.Ε.Λ. Ε. , γονείς με ειδικές γνώσεις και ξεχωριστά ταλέντα και κάθε ειδικός που μπορεί και θέλει να βοηθήσει.

Τι πρέπει να κατανοήσουν οι εκπρόσωποι των Ο.Τ Α.

1. Τα σχολεία ανήκουν πλέον στο πεδίο ευθύνης της Τ.Α.
Επομένως οφείλουν να προετοιμάσουν κατάλληλα στελέχη που θα μπορέσουν να ανταποκριθούν με επιτυχία στα νέα τους καθήκοντα.

2. Το σχολείο, στα πλαίσια του νόμου 1566/85, μπορεί να καταστεί κέντρο ΖΩΗΣ της συνοικίας.
Χρησιμοποιώντας τους σχολικούς χώρους και αξιοποιώντας το ανθρώπινο δυναμικό της περιοχής είναι δυνατόν να οργανωθούν αθλητικές, ψυχαγωγικές και μορφωτικές εκδηλώσεις που ασφαλώς θα ανεβάσουν το επίπεδο ζωής των κατοίκων της συνοικίας. Και αποτελεί μια θαυμάσια πρόκληση για τα συνοικιακά συμβούλια η παραπάνω προοπτική.

Τώρα, και επειδή όλα αυτά τα είκοσι και πλέον χρόνια συνέχισα να μελετώ και να προβληματίζομαι, με αφορμή και πάλι αίτημα του συναξιούχου πια φίλου μου συνέταξα ένα ευρύτερο κείμενο με θέμα την ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ. Το εν λόγω κείμενο καθώς και άλλες ιδέες και σκέψεις μου μπορεί κανείς να τα βρεί στα Ιστολόγιά μου: 1. http://www.poziadis.com/ 2. http:pppp1934.blogspot.com