«Οι Εβραίοι είναι ο μοναδικός λαός που πίστευε στον αληθινό θεό, όταν οι υπόλοιποι ήσαν βυθισμένοι στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας». Ατέλειωτες φορές ειπώθηκε, γράφηκε και ποιός ξέρει μέχρι πότε θα καλλιεργείται η ανυπόστατη αυτή δοξασία, από στόματα ορθοδόξων χριστιανών. Από δασκάλους Ελληνοπαίδων.

Ταυτοχρόνως κατηγορούν τους Εβραίους ότι δεν πίστεψαν στον Ιησού Χριστό, αυτόν τον αληθινό θεό κατ’ αυτούς. Μάλιστα τους βδελύσσονται ως θεοκτόνους, επειδή σταύρωσαν τον θεό τους.
Κατά την ορθόδοξη πίστη ο θεός της Παλαιάς και ο θεός της Καινής διαθήκης είναι ένας και ο αυτός. Τριάδα ομοούσιος και αχώριστος. Πατήρ, Υιός και Άγιο πνεύμα.
Επομένως οι Εβραίοι πιστεύουν στο ένα τρίτο του θεού αυτού, τον πατέρα, ενώ οι ορθόδοξοι πιστεύουν και στα τρία τρίτα.
Ο Χριστιανός λοιπόν περιέχει τον Ιουδαίο. Άραγε ισχύει και το αντίθετο; Ας το ψάξουμε.
Ο πατέρας γέννησε τον υιό, το δε άγιο πνεύμα μάλλον είναι το πνεύμα του πατρός αυτού. Συμπέρασμα: ο πατέρας περιέχει τα υπόλοιπα δύο τρίτα. Επί πλέον οι προφήτες προφήτεψαν την έλευση του Χριστού. Άρα πίστευαν και σ’ αυτόν. Όσο για το άγιο πνεύμα; Ε, πάντοτε το είχε μαζί του ο πατέρας.
Εξ όλων των προαναφερθέντων προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι Ισραηλίτες κατά την προχριστιανική εποχή ήσαν ορθόδοξοι. Μετά όμως την έλευση του Χριστού, λόγω της απιστίας τους προς αυτόν, ξέπεσαν σε βαριά θεολογική πλάνη. Οι βδελυροί θεοκτόνοι αυτοί Οβριοί, της ορθοδόξου παραδόσεως, όπως κατά κόρον αναφέρονται από τους καλόγερους αλλά και σε δημοτικά τραγούδια.
Έτσι λοιπόν μπορεί να εξηγηθεί ο σεβασμός των χριστιανών προς τους Ιουδαίους αλλά και το μίσος τους προς του Εβραίους. Διότι Ιουδαίοι είναι ο λαός του Αβραάμ προ Χριστού και Εβραίοι οι μετά Χριστόν. Οι πρώτοι πιστοί ενώ οι δεύτεροι άπιστοι.
Όσο για το θέμα του εκλεκτού λαού, οι χριστιανοί κληρονόμησαν την χάρη αυτή κατ’ ευθείαν από τους Ιουδαίους εις βάρος των Εβραίων. Οι ίδιοι αυτοί κληρονόμοι το λένε και το ξαναλένε: Είμαστε η Νέα Σιών.
Ιδού λοιπόν για ποιούς λόγους οι χριστιανοί θεωρούν ευλαβικώς τους Ιουδαίους προγόνους τους και τους υπερασπίζονται μετά ζήλου, σε κάθε περίπτωση, με την θέρμη του εθελοντή. Δεν πρόκειται για περίπτωση υιοθεσίας αλλά πατροθεσίας.
Και σφάλλει κανείς τα μέγιστα όταν νομίζει ότι τυπικώς ψάλλουν και ξαναψάλλουν οι ορθόδοξοι ιερείς στους ναούς τους το «των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ». Το ημών εδώ εννοείται τοις μετρητοίς.
Επειδή δε δεν γίνεται να έχει κανείς δυό πατέρες ταυτοχρόνως, έτσι εξηγείται το θανάσιμο μίσος των πατέρων της εκκλησίας κατά των πραγματικών πατέρων των Ελλήνων.
Ένας από τους αρχιπατέρες αυτούς, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ακούστε τι φαρμάκι στάζει επάνω τους. Πώς χαρακτηρίζει τους πατέρες μας: «μωρούς, εκφέροντες λόγους μάταιους κι ακαθάρτους, δεισιδαίμονες, αιμομίκτες μετά μητέρων και αδελφών, ασοφότερους από τα ζώα, στιγματισμένους, χειρότερους από τους χοίρους που πασαλείβονται με περιττώματα, κυνικά καθάρματα, πανάθλιους, παμμίαρους, αδιάντροπους, ειδωλολάτρες κ.ά.». Βρομερά ψεύδη. Ανυπόστατοι χαρακτηρισμοί.
Ξέρεται ο Βρομόστομος αυτός άνθρωπός γιατί τα λέει όλ’ αυτά; Διότι τέτοιοι ακριβώς ήσαν οι καινούργιοι πατέρες του. Ας δούμε μια τέτοια περίπτωση: Βασιλ. Β΄ κεφ. ΙΓ΄ 1 «Έπειτα από αυτά συνέβησαν τα εξής θλιβερά γεγονότα. Αδελφή του Αβεσσαλώμ υιού του Δαβίδ, ήτο η ωραιωτάτη κατά την μορφήν Θημάρ. Αυτήν την ερωτεύθη σφοδρώς ο Αμνών, ο υιός του Δαβίδ..»
Στη συνέχεια περιγράφεται λεπτομερώς πώς ο Αμνών δολίως συνεβρέθη μετά της αδελφής του και πώς ο πατέρας του ο Δαβίδ έμαθε τα ανήκουστα συμβάντα. Αλλά (Β΄ 21) «δεν ετιμώρησε τον Αμνών διότι δεν ήθελε να τον λυπήση, επειδή ήτο πρωτότοκος υιός του και τον αγαπούσε ιδιαιτέρως».
Βασιλ. Γ΄ , ΙΑ΄ 4 «όταν δε ο Σολομών επροχώρησεν εις την ηλικίαν, δεν είχε πλέον την καρδιάν του αγνήν… διότι αι αλλόφυλαι γυναίκες εξέκλιναν αυτόν, από την λατρείαν του αληθινού θεού, ώστε να λατρεύει ξένους ειδωλικούς θεούς.
Τότε ο Σολομών ανοικοδόμησε εις έναν υψηλόν τόπον ιερόν δια τον θεό Χαμώς, είδωλον των Μωαβιτών… επίσης και δια την Αστάρτην, την αισχράν…κ. ά.».
Άπαντες οι απόγονοι του Σολομώντος, βασιλείς του Ισραήλ, αλλά και οι αντίστοιχοι του Ιούδα, υπήρξαν ειδωλολάτρες, τουλάχιστον μέχρι «της μετοικεσίας Βαβυλώνος», όπως περιγράφονται στα βιβλία των Βασιλειών.
Και για του λόγου το αληθές στα εξής ακριβώς χωρία: Βασιλ. Γ΄ , ΙΒ΄ 20, ΙΔ΄ 22, ΙΕ΄ 3-12, ΙΣΤ΄ 2-25 και 30, ΙΗ΄ 18, Κ΄ 25, ΚΒ΄ 44 και 53. Βασιλ. Δ΄ , Α΄ 3, Γ΄ 2, Η΄ 18, Ι΄ 29 και 31, ΙΑ΄ 18, ΙΒ΄ 10 και 21, ΙΓ΄ 2,6,11, ΙΔ΄ 4,24, ΙΕ΄ 4,9,16,18,24,28,35, ΙΣΤ΄ 3,4,10-20, ΙΖ΄ 2,9-36, ΙΗ΄ 4, ΚΑ΄ 2-21, ΚΓ΄ 4-20, 32-37, ΚΔ΄ 9,19.
Είναι πράγματι απίστευτη η θρασύτητα των πατέρων της εκκλησίας στα αναποδογυρίσματα της ιστορίας. Εάν θελήσει να διασκεδάσει κανείς με την χριστιανική θρασύτητα, υποκρισία και ψευτιά, δεν έχει παρά να ζητήσει εξηγήσεις για την διαβόητη εκείνη ιστορία του Λωτ, όπου ο άνθρωπος αυτός του θεού, συνεβρέθη και μετά των δύο θυγατέρων του, μετά την καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρων. Το πόσες και τι είδους θεολογικές παπαριές πρόκειται ν’ ακούσει είναι αδύνατον να τις αφηγηθεί.
Είναι καιρός όμως να θέσουμε το θέμα των προγόνων των Ελληνορθοδόξων έναντι των προγόνων τους. Αυτών που αποποιήθηκαν, των Ελλήνων κι αυτών που προσέλαβαν, των Ιουδαίων.
Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες κληροδότησαν στην οικουμένη των ανθρώπων έναν τεράστιο πολιτισμό, ο οποίος απλώνεται σ’ όλους τους τομείς των ανθρωπίνων ενδιαφερόντων. Κανείς δεν το αμφισβήτησε αυτό πλην των κακούργων πατέρων της χριστιανικής εκκλησίας.
Απ’ άκρου εις άκρον της υφηλίου μελετούνται τα έργα των Ελλήνων συγγραφέων της αρχαιότητος. Αυτό το γνωρίζει όλος ο κόσμος. Μπορεί να το διαπιστώσει κανείς ότι ώρα θελήσει. Επί πλέον αυτό θα συμβαίνει εις τον αιώνα τον άπαντα για τον εξής απλούστατο λόγο. Διότι οι άνθρωποι αυτοί μίλησαν για όλα τα σοβαρά θέματα των ανθρώπων για πρώτη φορά επιστημονικώς.
Και μετά από εκατομμύρια χρόνια όποιος θα σπουδάζει ψυχολογία, θα ανατρέχει υποχρεωτικά στον Αριστοτέλη, διότι ο άνθρωπος αυτός για πρώτη φορά παγκοσμίως έγραψε βιβλίο για το θέμα αυτό. Το ίδιο ισχύει και για τον Ιπποκράτη και όλους τους υπόλοιπους.
Είτε σας αρέσει είτε όχι πατερούληδες κανείς γιατρός δεν ορκίστηκε ποτέ σε σας και στον Χριστό σας και ούτε πρόκειται ποτέ να ορκιστεί. Διότι αυτό γίνονταν, γίνεται και θα γίνεται στον όρκο του Ιπποκράτη, εις τον αιώνα τον άπαντα. Διότι εσείς και ο Χριστός σας είστε και είναι μόνον για σας ενώ ο Ιπποκράτης και οι όμοιοί του Έλληνες είναι όλου του κόσμου. Αυτά τα δεδομένα μπορείτε να τα χωρέσετε στο κεφάλι σας; Αποκλείεται.
Από την άλλη πλευρά έχουμε τους επιλεγμένους πατέρες των χριστιανών. Αλήθεια, μήπως λέμε ψέματα ότι στους ιερούς σας ναούς δεν χάνετε την ευκαιρία να ψέλνετε το «των αγίων πατέρων ημώνΑβραάμ, Ισαακ και Ιακώβ». Όλο κι όλο μια Βίβλος. Κι όποιος διαβάσει το τι γράφεται εκεί μέσα σιχαίνεται που ανήκει στο ανθρώπινο είδος. Γενοκτονίες, δολοφονίες, αιμομιξίες, ερημώσεις κι ότι δεν μπορεί να βάλλει ο νους του ανθρώπου.
Και μόνο ένα παράδειγμα αρκεί για να αντιληφθεί κανείς περί τίνος πρόκειται, παρ’ όλο των τεράστιο αριθμό ανάλογων περιστατικών τα οποία περιγράφονται με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στα βιβλία της Βίβλου. Από το βιβλίο των Αριθμών (λα΄ 7) της Βίβλου διαβάζουμε τα κατορθώματα του Ισραήλ τα οποία με την προτροπή του Γιαχβέ έπραττε: «… και απέκτειναν παν αρσενικόν και τους βασιλείς Μαδιάν απέκτειναν άμα τοις τραυματίες αυτών…»
Η θανάτωση τραυματιών λέγεται εν ψυχρώ δολοφονία σ’ όλον τον κόσμο. Όταν όμως κανείς θεωρεί την Βίβλο ιερό βιβλίο του, προσέξτε πώς καταντά και ο ίδιος. Ένας αρχιθεολόγος ονόματι Ι.Θ. Κολιτσάρας απέδωσε την Βίβλο στην νεοελληνική για λογαριασμό της αδελφότητος Θεολόγων «ΖΩΗ». Το αποτέλεσμα έλαβε έγκριση απ’ όλα τα όργανα της εκκλησίας της Ελλάδος. Ο εν λόγω κύριος απέδωσε το προαναφερθέν χωρίο ως εξής: «Εκτός των άλλων φονευθέντων, εφόνευσαν και τους βασιλείς των Μαδιανιτών», αυτό και απολύτως τίποτε άλλο!!! Εξαίσιο χριστιανικό ήθος.
Κι άντε, ας παραδεχτούμε ότι και τα λοιπά έθνη διέπρατταν τότε ανάλογες ασχήμιες. Αυτά τα ειδωλολατρικά. Αλλά κι ο εκλεκτός λαός του θεού!!! Τότε πού οφείλονταν η εκλεκτικότητά του;
Πώς λοιπόν ο ελληνορθόδοξος ξεπέρασε το ανυπέρβλητο αυτό εμπόδιο; Πώς έπρεπε να εξηγήσει την εκλογή του αυτή υπέρ τέτοιων ακατονόμαστων προγόνων; Ιδού, διάλεξε την μοναδική λύση που άρμοζε στο ήθος του. Έχωσε το κεφάλι του μέσα στην άμμο και φώναξε: Οι Ιουδαίοι είχαν ανώτερο πολιτισμό από τους Έλληνες!!!
Πώς όμως αυτό μπορεί ν’ αποδειχτεί όταν δεν υπάρχουν τα αναγκαία και ικανά στοιχεία; Κι όμως. Όπως θα δείξουμε στη συνέχεια ο χριστιανός, μέσα στην απελπισία του αυτή, εξαναγκάστηκε να εξευτελιστεί επιχειρώντας να αποδείξει την ανύπαρκτη αυτή ανωτερότητα, έστω και δίχως στοιχεία, παρ’ όλο που η άλλη πλευρά διέθετε πληθώρα σχετικών τοιούτων.
Θα αρκεστούμε εδώ σ’ ένα παράδειγμα. Είναι τόσο χαρακτηριστικό που νομίζουμε ότι θα κορέσει σε τέτοιο βαθμό το στομάχι της περιέργειάς μας ώστε να καταστήσει αδύνατον να μπορεί να εισέλθει σ’ αυτό άλλη σχετική τροφή.
Κανένα ίσως θέμα περισσότερο απ’ ότι η μουσική δεν αγαπήθηκε, δεν εξασκήθηκε και δεν ερευνήθηκε επιστημονικά απ’ ότι η μουσική στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά από τους ίδιους τους Έλληνες. Ο μόνος πολιτισμός στην υφήλιο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μουσικός πολιτισμός, χωρίς καμμιά απολύτως δόση υπερβολής είναι ο Ελληνικός.
Οι μισοί θεοί των Ελλήνων ήσαν και θεοί της μουσικής. Τίποτε δεν μπορούσε να τελεστεί από τους Έλληνες άνευ μουσικής συνοδείας και υπόκρουσης. Μόνον ο γράφων εδώ, ο οποίος τυγχάνει μουσικολόγος και ερευνητής της ελληνικής μουσικής, έχει δημοσιεύσει δεκάδες εργασίες πάνω στο θέμα αυτό. Σ’ όλη την υφήλιο οι κλίμακες της μουσικής ονομάζονται με τα αρχαία ελληνικά ονόματα: Δωρική, Αιολική, Ιωνική, κ.λπ..
Δεκάδες βιβλία, παρά τις πυρπολήσεις των βιβλιοθηκών από τους χριστιανούς, μας κληροδότησαν αρχαίοι συγγραφείς. Τόσα πολλά στοιχεία υπάρχουν που ο Σόλων Μιχαηλίδης τα συνέλεξε στην «ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ», ένα έργο ζωής, το οποίο πρέπει να έχει ο καθένας μας στην βιβλιοθήκη του απαραιτήτως.
Προσέξτε τώρα τι θα μάθουμε. Στην εγκυκλοπαίδεια «ΠΥΡΣΟΣ», στο λήμμα «Ιουδαίος» ο μουσικολόγος Γ. Σκλάβος γράφει στη σελίδα 101 τα εξής κατά σειρά: «ολίγοι λαοί εκαλλιέργησαν την μουσικήν όσον οι Εβραίοι. Εν τούτοις τίποτε το συγκεκριμένο δεν γνωρίζουμε περί της μουσικής των, εφ’ όσον ουδέν λείψανον ή τεκμήριον των αποτάτων χρόνων έχει περισωθεί».
Αυτή είναι η συμπεριφορά του σκλάβου του Ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού. Αλλά η χυδαιότητα του σκλάβου δεν έχει τέλος. Ενώ παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για την Ιουδαϊκή μουσική ο δούλος αυτός δεν διστάζει καθόλου να προβεί στο εξής επιστημονικό συμπέρασμα: «Το βέβαιον είναι ότι πολύ προ των Ελλήνων είχον καλλιεργήσει οι Εβραίοι την τέχνην των ήχων».
Και συνεχίζει απτόητος το θεάρεστο έργο του: «Είναι γνωστός ο θρύλος κατά τον οποίον τα τείχη της Ιεριχούς έπεσαν υπό τους ήχου σαλπίγγων». Άρα: «ευρισκόμεθα προ ανωτέρου μουσικού πολιτισμού». Το σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος αυτός, ως μουσικολόγος, αποκλείεται να μη γνώριζε τους Ελληνικούς μύθους για το κτίσιμο τειχών πόλεων δια της μουσικής. Ότι οι τεράστιες πέτρες σηκώνονταν στο τείχος με την δύναμη και μόνον των φθόγγων της μελωδίας. Δηλαδή αυτοί που γκρέμιζαν ήσαν ανώτεροι αυτών που έκτιζαν.
Έτσι συμπεριφέρονται οι δούλοι του Γιαχβέ. Ο άνθρωπος αυτός που επιχείρησε μπροστά στα μμάτια μας να μας παρουσιάσει το άσπρο για μαύρο είναι ένας σωστός ορθόδοξος Ελληνοχριστιανός. Και δεν πρόκειται για μιά μεμονωμένη περίπτωση. Όλη η ιστορία του χριστιανισμού είναι μια τέτοια απόπειρα διαστρέβλωσης της ιστορίας των Ελλήνων υπέρ των Ιουδαίων. Η αποκατάσταση της ιστορίας είναι πρωταρχικό χρέος των ελεύθερων Ελλήνων. Δίχως το ξεκαθάρισμα αυτό το γένος των Ελλήνων δεν θα ορθοποδήσει ποτέ.

Βασδέκης Ν. Σταύρος
Μαυροκορδάτου 31
62100 Σέρρες
τηλ. 23210-52462

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος
χωρίς την άδεια του συγγραφέα