Είναι πολύ εύκολο να λες τι πρέπει να γίνει, όταν μάλιστα αυτό το πρέπει απευθύνεται στους άλλους.
Το δύσκολο είναι να λες αυτό που κάθε φορά μπορεί να γίνει και που γίνεται ακόμη δυσκολότερο, όταν ορίζεις και το τι συγκεκριμένα είσαι αποφασισμένος να πράξεις εσύ προσωπικά.
Τις τελευταίες δέκα μέρες η πατρίδα μας ΖΕΙ μια τραγωδία που κανένας δεν μπορεί με ασφάλεια να προσδιορίσει τον αριθμό των πράξεων που αναμένεται να διαδραματισθούν ακόμη, πριν να φθάσουμε στην πoλύπαθη και πολυπόθητη ΚΑΘΑΡΣΗ.
ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ
Είναι να απορεί κανείς με τον ελληνικό λαό. Στον καιρό του πολέμου είναι έτοιμος και πρόθυμος να θυσιάσει τα πάντα, ακόμη και την ίδια του τη ζωή, Μέσα στις δυσκολίες και στις συμφορές που προκαλεί ο πόλεμος, βρίσκει το κουράγιο και τη δύναμη να αναδείξει όλες εκείνες τις αρετές που κάνουν τον άνθρωπο όντως Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο . Αντίθετα, στον καιρό της ειρήνης, αφήνει να ανθίσουν όλα τα άνθη του κακού. Ενεργεί ωσάν να μην τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά μόνο το στενώς εννοούμενο συμφέρον του. Για όλα τα κακώς κείμενα στη χώρα φταίνε οι άλλοι. Χωρίς να το γνωρίζει, ταυτίζεται με την άποψη του Γάλλου μαρξιστή φιλοσόφου Ζαν Πωλ Σάρτρ:” Η κόλαση είναι οι άλλοι”.
Είναι αυτός που “λαδώνει” για να κάνει τη δουλειά του, τρώγοντας το δίκιο του συνανθρώπου του και είναι ο ίδιος που θα βγει να καταγγείλει, έτσι αόριστα και χωρίς ντροπή, το “λάδωμα”.
Είναι αυτός που κάνει την έξυπνη και νομότυπη, πολλές φορές, φοροδιαφυγή και είναι ο ίδιος που θα ξεσηκώσει τον κόσμο αν κάποιος προτείνει την πιο δίκαιη φορόλόγηση που στηρίζεται στα τεκμήρια διαβίωσης.
Είναι αυτός που, όταν κατέχει μια θέση εξουσίας, φέρεται στον πολίτη σαν να είναι σκουπίδι και είναι ο ίδιος που καταγγέλλει με τα μελανότερα χρώματα τον εξουσιαστή μιας άλλης υπηρεσίας επειδή, λέει, φέρθηκε με σκαιό τρόπο στην ηλικιωμένη μητέρα του.
Είναι αυτός που χαρακτηρίζει εγκληματία το δράστη-πρόξενο σοβαρού αυτκινητιστικού ατυχήματος, ο οποίος εγκατέλειψε το θύμα του αβοήθητο, όταν ο δράστης τυχαίνει να είναι κάποιος άγνωστος και είναι ο ίδιος που θα επικαλεσθεί όλων των ειδών τα ελαφρυντικά, όταν ο δράστης τύχει να είναι ο γιος του, η αδερφή του, ο γαμπρός του.
Και για να τελειώνουμε με τα αστεία!
Μόνο όποιος ξεκινά το λόγο του κάνοντας, με πάσαν ειλικρίνεια και την απαιτούμενη αυστηρότητα, την αυτοκριτική του δικαιούται να κρίνει, με την ίδια αυστηρότητα, τους άλλους.
Αίσχιστο παράδειγμα προς αποφυγήν η δια του συνηγόρου υπεράσπισης δήλωση ότι ο φερόμενος ως δράστης της δολοφονίας του νεαρού ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ δεν μετανιώνει επειδή, λέει, έκανε το καθήκον του. Μα άνθρωπέ μου!!! Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο θάνατος του νέου ανθρώπου προκλήθηκε από εξοστρακισμό της σφαίρας έγινες αιτία να χαθεί αυτός ο νέος άνθρωπος και εσύ, για χάρη και μόνο των αθώων παιδιών σου και της γυναίκας σου, αντί να ζητήσεις γονατιστός ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τη χαροκαμένη μάνα, προβαίνεις δια του συνηγόρου σου σε αδιανόητες πράξεις προσβολής νεκρού! Και με την αχαρακτήριστη αυτή ενέργειά σου ρίχνεις λάδι στη φωτιά και έτσι χάνεις το δικαίωμα να επικαλεσθείς το οποιοδήποτε ελαφρυντικό.
Σε άρθρο μου με τίτλο: ” Αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία”που δημοσίευσα στο Ιστολόγιό μου είχα την ελπίδα πως άλλη θα ήταν η στάση σου και πως κάποια μέρα θα έβρισκες τον τρόπο να επανορθώσεις, έστω και εν μέρει το κακό που έκανες στην οικογένεια του άτυχου νέου, στο σώμα της αστυνομίας , στην πατρίδα σου.
Δυστυχώς για σένα και την οικογένειά σου διάλεξες το δρόμο που μόνον ο χειρότερος εχθρός σου θα μπορούσε να σε συμβουλέψει να πάρεις.
Και όπως λέει ο λαός μας: ” Όπως έστρωσες θα πλαγιάσεις”.
Αν και όσο ζεις υπάρχει ελπίδα να αλλάξεις ρότα και να ελαφρύνεις το φορτίο που φόρτωσες στους δικούς σου ανθρώπους. Η μπάλλα βρίσκεται πάντα στα χέρια σου.
Και τώρα λίγα λόγια για τους μαθητές που, Κύριος οίδε, πότε θα ξαναγυρίσουν στα σχολεία, ώστε με ηρεμία και σύνεση να αρχίσει να διεξάγεται ένας ειλικρινής και δημιουργικός διάλογος ανάμεσα σε όλους τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας, τους γονείς, τους μαθητές, τα κόμματα, την τοπική αυτοδιοίκηση, την κυβέρνηση.
Γνωρίζω πολύ καλά πως τούτη την ώρα της κρίσης οι πολλοί επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της αυστηρής κριτικής των άλλων ενισχύοντας έτσι τις φλόγες που κατακαίνε τις σάρκες μας κι εμείς, οι ανόητοι, νομίζουμε ότι κάποιο ωραίο πρωινό θα ξυπνήσουμε κι όλα τα προβλήματά μας θα βρούν τη λύση τους.
Οι λίγοι και ανάμεσά τους προσπαθώ να συμπεριλάβω και τον εαυτό μου, επιλέγουμε το δύσκολο δρόμο των προτάσεων που, αν καταφέρουμε να πάρουμε με το μέρος μας τους νέους, υπάρχει ελπίδα να αντιστρέψουμε το κλίμα απελπισίας που απειλεί, σαν ανελέητο τσουνάμι, να μην αφήσει τίποτε όρθιο στο πέρασμα του.
ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΝΤΩΝ
ΠΑΤΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ, ΓΟΝΕΙΣ
Αγαπητοί νέοι και νέες της Ελλάδος,
Επιτρέψτε μου να σας κάνω μια πρόταση βγαλμένη από τα βάθη της ψυχής μου. Σας προτείνω, αντί να ταλαιπωρείσθε καθημερινά στους δρόμους των πόλεων, διακινδυνεύοντας τη σωματική σας ακεραιότητα, προκαλώντας ανησυχία και φόβο στους γονείς σας, δημιουργώντας προβλήματα στη λειτουργία της αγοράς και προσφέροντας άλλοθι σε όσους επιδιώκουν το κακό όλων μας, να γυρίσετε στα σχολειά σας αποφασισμένοι αυτή τη φορά να δράσετε με όραμα και σχέδιο, ώστε να μπούν γερά θεμέλια για ένα ελπιδοφόρο μέλλον για όλους όσοι ζούνε και εργάζονται σαυτή την ευλογημένη χώρα μας.
Πάρτε λοιπόν την πρωτοβουλία και με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, σε γενικές συνελεύσεις, κατά τάξεις ή με όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες, συζητήστε, κάντε προτάσεις, ακούστε την άλλη άποψη, βρείτε τα πιο ενδεδειγμένα επιχειρήματα και καταλήξτε σε συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς οραματίζεστε το σχολείο σας, πώς περιμένετε να σας αντιμετωπιζουν οι δάσκαλοί σας, τι έχετε να ζητήσετε από τους γονείς σας, από το δήμαρχο της πόλης, το νομάρχη, τον υπουργό παιδείας, τον πρωθυπουργό, τα κόμματα της βουλής των Ελλήνων. Και ταυτόχρονα, με παρρησία και λεβεντιά, όπως ταιριάζει στα νιάτα, πείτε τι είστε διατεθειμένοι να πράξετε για το καλό το δικό σας πρώτα και των γονέων σας και για το καλό του τόπου που όλοι αγαπούμε και τι είστε έτοιμοι και πρόθυμοι να στερηθείτε από όσα οί γονείς σας, με διπλές και τριπλές απασχολήσεις, σας προσφέρουν αφειδώλευτα.
ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ
Αφήστε τις καταλήψεις, δεν οδηγούν πουθενά, και γεμίστε τα αμφιθέατρα, κατά σχολές πρώτα και στη συνέχεια κατά πανεπιστήμιο, και ανοίξτε έναν βαθύ και ευρύτατο διάλογο για όλα τα θέματα που σας απασχολούν και με σοβαρότητα και υπευθυνότητα συντάξτε τις προτάσεις σας προς τους καθηγητές, προς τους γονείς σας, προς το υπουργείο παιδείας, προς την κυβέρνηση, προς όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου και καλέστε στη συνέχεια όλους τους παραπάνω φορείς σε τελικό διάλογο και τελική πρόταση από όλους προς όλους και τότε ο καθένας και όλοι μαζί ως κοινωνία ας κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για μια νέα πορεία.
ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ
Ακολουθείστε το παράδειγμα των μαθητών σας και ετοιμάστε τις προτάσεις σας για το τι είστε έτοιμοι και πρόθυμοι να δώσετε πρώτα στα παιδιά, στους γονείς τους, στην πόλη και στον τόπο και ύστερα να ζητήσετε ό,τι θεωρείτε δίκαιο από τους μαθητές, τους γονείς τους, το δήμαρχο, το νομάρχη, τον υπουργό, τον πρωθυπουργό, τα κόμματα της βουλής των Ελλήνων.
ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΓΟΝΕΙΣ
Μιμούμενοι το παράδειγμα των παιδιών σας πραγματοποιήστε γενικές συνελεύσεις, καλέστε ειδικούς που σας αγαπούν και σας νοιάζονται, συζητήστε με τα παιδιά σας, ακούστε με προσοχή τις αγωνίες τους, μιλήστε τους για τις δικές σας αγωνίες και αναζητήστε κοινούς τόπους και διατυπώστε κοινές προτάσεις, ώστε να δημιουργήσετε αραγές μέτωπο και να έχει βαρύτητα ο κοινός σας λόγος.
ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΝΤΩΝ
Για να έχει αποτέλεσμα η παραπάνω προτεινόμενη διαδικασία όλα τα εμπλεκόμενα μέρη οφείλουν να αξιοποιήσουν κάθε ιδέα και πρόταση που πέφτει στο τραπέζι του διαλόγου από τον οιονδήποτε που μπορεί και επιθυμεί να πάρει μέρος στην όντως πανεθνική προσπάθεια σωτηρίας της πατρίδας σε στιγμές παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.
Σε ό,τι με αφορά, πέρα από την παρούσα πρόταση και τα λοιπά σχετικά με το θέμα μας κείμενα που είναι αναρτημένα στα Ιστολόγιά μου- 1. http://www.poziadis.com 2. http://pppp1934.blogspot.com
Είμαι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου να βοηθήσω, στο μέτρο των δυνάμεών μου, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα, υλικό ή ηθικό.
ΠΕΙΡΑΙΑΣ 16 Δεκεμβρίου 2008
Κώστας Ποζιάδης, συνταξιούχος δάσκαλος
pozis@otenet.gr τηλ. 210 4116409
