Μελετώντας προσεκτικά την ιστορία των μετά τη μεταπολίτευση φοιτητικών, μαθητικών και λαικών κινητοποιήσεων και αξιολογώντας το παραχθέν αποτέλεσμα αισθάνεται κανείς απέραντη λύπη και βαθιά απογοήτευση, επειδή η καλύτερη Δημοκρατία που ζήσαμε οι Έλληνες από τότε που αποκτήσαμε κρατική οντότητα, μετά την επανάσταση του 1821, μοιάζει με καράβι ακυβέρνητο σε συνθήκες θυέλλης. Και ενώ κινδυνεύουμε να βρεθούμε στον πάτο της θάλασσας, εμείς, κατηγορούμε οι μεν τους δε, αθωώνουμε τους “ημετέρους” και φορτώνουμε όλες τις ευθύνες στους άλλους, δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα, όταν η προκληθείσα βλάβη αφορά άλλους και παραγνωρίζουμε, οι ανόητοι, ότι στο τέλος τη “νύφη” θα την πληρώσουν κυρίως οι αδύνατοι και οι λιγότερο υποψιασμένοι πολίτες.
