Βιογραφικό
Είμαι ο Κώστας ο Ποζιάδης, συνταξιούχος δάσκαλος, έγγαμος, χωρίς παιδιά.
Αυτό που είμαι σήμερα το οφείλω, κατά κύριο λόγο, στους γονείς μου - με τα γονίδια που μου κληροδότησαν και το παράδειγμα ζωής που μου πρόσφεραν - στους πολλούς και καλούς μου φίλους, στα βιβλία που μελέτησα και, τέλος,στις προσπάθειες που κατάβαλα όλα αυτά τα χρόνια.
Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου επειδή αισθάνομαι όμορφα όταν προσφέρω μάλλον παρά όταν δέχομαι βοήθεια ή χάρισμα. Γιαυτό και χωρίζω τους ανθρώπους όχι σε καλούς και κακούς, αλλά σε τυχερούς και σε άτυχους.
Τυχερούς ονομάζω εκείνους που νιώθουν όμορφα όταν προσφέρουν και άτυχους εκείνους που νιώθουν όμορφα μόνον όταν λαμβάνουν.
Οι πρώτοι χαίρονται με τη χαρά των άλλων. Οι δεύτεροι αποκτούν την ψυχολογία του αχόρταγου και δεν ικανοποιούνται ποτέ.
Για οικογενειακούς λόγους αναγκάστηκα να παραιτηθώ από την υπηρεσία την πιο παραγωγική περίοδο της επαγγελματικής μου ζωής - ήμουνα σχολικός σύμβουλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης-οχτώ ολόκληρα χρόνια πριν συμπληρώσω τριακονταπενταετία. Από τότε πέρασαν είκοσι χρόνια. Διαθέτοντας πια άφθονο ελεύθερο χρόνο συνέχισα να μελετώ, να ερευνώ, να στοχάζομαι,να προβληματίζομαι και να ανταλλάσσω σκέψεις και ιδέες με φίλους συναδέλφους,συνταξιούχους και εν ενεργεία, διατηρώντας έτσι ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια της ψυχής και του νου.
Αυτή την περίοδο της ζωής μου γνωρίζω και αισθάνομαι τόσα πολλά πράγματα όσα σε καμιά άλλη περίοδο. Διαθέτω έναν πολύτιμο θησαυρό που παραμένει αναξιοποίητος και κινδυνεύει να εξαφανιστεί μαζί μου καθώς πλησιάζω στο τέρμα της παρουσίας μου σε τούτο τον κόσμο.
Λένε πως η πείρα μοιάζει με το χτένι που αποκτάς όταν δεν έχεις πια μαλλιά.
Επειδή όμως στον κόσμο μας υπάρχουν εκατομμύρια συμπολίτες μας που έχουν μαλλιά, ευχής έργο θα ήταν να είχαν πρόσβαση σαυτή την πείρα. Αυτός, τελικά, είναι και ο λόγος που αποφάσισα να καταγράψω και να καταθέσω προς σχολιασμό και αξιοποίηση από όποιον ή από όποιους είναι έτοιμοι και έχουν τη διάθεση να αντιμετρηθούν με όσα γνώρισα και ένιωσα και έζησα.
Και θα τελειώσω αναφέροντας πως το πρώτο μάθημα που μας δίδαξε ο καθηγητής της συμβουλευτικής στο σεμινάριο προετοιμασίας των σχολικών συμβούλων ήταν ότι οι συμβουλές είναι το πιο άχρηστο πράγμα στον κόσμο. Κι αυτό επειδή, ενώ όλοι είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε συμβουλές προς τους πάντες, κανένας μας δεν έχει την παραμικρή διάθεση να δεχτεί συμβουλές από τον οποιονδήποτε.
Μολονότι όμως δεν δεχόμαστε συμβουλές- κακό του κεφαλιού μας, βέβαια - όλοι μας θα θέλαμε να βρίσκουμε ιδέες και προτάσεις για την επίλυση προβλημάτων που συχνά αντιμετωπίζουμε.
Τα τελευταία πέντε χρόνια είχα την ευκαιρία, μέσα από το διαδίκτυο, να έρθω σε επαφή με σπουδαία πνεύματα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Μικρή ανταπόδοση των όσων έλαβα ελπίζω να είναι το παρόν ιστολόγιο που θέτω σε λειτουργία χάρη στην πρόοδο της τεχνολογίας.
Όσοι πιστοί, προσέλθετε!!!
