Κωνσταντίνος Ποζιάδης

Τον περασμένο Γενάρη, παίρνοντας αφορμή από την ανακοίνωση του κ. πρωθυπουργού για την αναθεώρηση του συντάγματος, έγραψα ένα κείμενο για το διαχωρισμό Εκκλησίας- Πολιτείας. Το σημαντικό αυτό ζήτημα το εξέτασα από τη σκοπιά της Εκκλησίας γιαυτό και τα επιχειρήματά μου τα άντλησα από τη ζωή και τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού της αγάπης και της συγγνώμης και από την ιστορία του χριστιανισμού.

Επειδή είμαι τακτικός αναγνώστης της Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ο Τ Υ Π Ι Α Σ από το πρώτο της φύλλο και εκτιμώ ιδιαίτερα τον πλουραλισμό της απέστειλα την ως άνω εργασία μου για δημοσίευση στο γραφείο του κ. Φυντανίδη. Κι ενώ περνούσαν οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες, το κείμενό μου έμενε καταχωνιασμένο σε κάποιο συρτάρι. Ξαφνικά και εντελώς τυχαία ανακάλυψα πως μπορώ να αποκτήσω προσωπικό Ιστολόγιο στο διαδίκτυο και μέσω αυτού να κάνω γνωστές τις απόψεις μου, σε περιορισμένο αριθμό προσώπων στην αρχή και, στη συνέχεια, αν αποδειχθεί πως τα επιχειρήματά μου έχουν κάποια αξία, θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση με πιθανή ευτυχή κατάληξη.

Αυτή τη στιγμή, εκτός από το σύντομο Βιογραφικό μου και το κείμενο για το διαχωρισμό Εκκλησίας- Πολιτείας, καταχωρίζω επίσης και μια εργασία μου που αναφέρεται στην Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση και όχι μόνον. Με αφορμή τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας ελπίζω να ξεκινήσει μεταξύ μας ένας γόνιμος και δημιουργικός διάλογος με όσους από σας είστε έτοιμοι και πρόθυμοι να δώσετε και να πάρετε. Για όσους επιλέξουν τις ύβρεις, τις προσβολές και, ενδεχομένως, τις απειλές, τα σχόλιά μου θα είναι γεμάτα αγάπη και συμπάθεια. Όμως τα κείμενά τους δεν θα έχουν θέση σε ένα Ιστολόγιο που γεννήθηκε και θα ζήσει- όσο θα μου το επιτρέπουν οι σωματικές και πνευματικές μου δυνάμεις- μέσα σε ατμόσφαιρα αγάπης, κατανόησης και προσφοράς.

Στη Δ η μ ο κ ρ α τ ί α, οι πολίτες έχουν ηθικό χρέος να μελετούν, να προβληματίζονται, να στοχάζονται, να διαλέγονται με εντιμότητα, να προτείνουν λύσεις και συγχρόνως να λένε και τι ακριβώς είναι διατεθειμένοι οι ίδιοι να πράξουν, προκειμένου οι προτάσεις τους να λάβουν σάρκα και οστά για το καλό το δικό τους και των παιδιών τους και φυσικά για το καλό του συνόλου. Αυτό το υπέρτατο χρέος προς τον εαυτό μου, το συνάνθρωπό μου και την πατρίδα μου επιτελώ εμπνεόμενος από τους λόγους του Ιησού της αγάπης και της θυσίας.

1. (Και καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως).
2. (Πάτερ, άφες αυτοίς΄ου γαρ οίδασι τι ποιούσι).
3. (Ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ΄αυτήν).
4. Και βεβαίως: (Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς).